Niebratnie serce

Serce zmarło, dalej pełne miłości

Puste zostawiłaś, z resztką nadziei

Rozdarte w pół, choć poukładane

Serce zagubione, które szuka całości

Na czyny i chęci za późno

Nadzieję porzucić i patrzeć realnie

Marzenia między marzenia włożyć

Które z planami nie idą w parze

Rozczarowany, Tobą i sobą

Z walki o nas, w walkę o osbno

Z ranka ciepłego, w ranek w tęsknocie

Z wieczora z rozmową, w milczenie nocą

Uczucie, jakby dom mi spłonął

Jakby jedyny most się zerwał

Ten ogień co kiedyś ukajał

Poskromiony deszczem, łez kurtyną

Serce, co widzi złudny ideał

Rozum, który zna karykaturę

Dwa, a winny być zgodne

Każą zapomnieć, uczuciom umrzeć

...

Sercem człowiek nie kocha

Choć miłość w sercu nosi

Sercem człowiek cierpi

I cierpienie widzi w miłości