niewiary godne

ilu zmieści się w szufladzie

wiotkich i przy kości

rudych, przeplatanych pasemkami od słońca

tych, co tężyzną nie grzeszą i

siłaczy wypchanych kotletami

ubodzy zamożnie zagnieździli się wśród luksusu

bogacze biednie sterczą

na własnych nogach, nie do wiary

wszyscy sprasowani

cienizna w kopertach, zaplątane w rubryczki

osobistości sypią się literkami

trochę faktów, dat, podbojów

akty w aktach

sopranistki, wszelakie romki pełne romantyzmu

bronisław

miłosierny kumpel cienkich bolków

i duszyczki przezroczyste

ludzkość zamknięta w szepczących teczkach

po kątach

po godzinach

po śladach aferzystów

poskręcane wymysły języków

archeo nie próżnuje