Nocą

Otwórz mi okno tak po cichutku,

wejdę na chwilę i mimo twych smutków

uśmiech rozjaśni na moment oblicze

twej nikłej twarzy, tak na to liczę.

Na zewnątrz ciemno, gwiazdy śpiewają,

nieznane pieśni na niebie grają

i choć dla ucha są niesłyszalne,

to naszym oczom stają się widzialne.

Jak piękny utwór dziś wykonują,

Do kogo one swe głosy kierują?

Nieme, w jasności bielą odziane,

szkoda, że ludziom usłyszeć nie dane.

Otwórz mi okno tak po cichutku

nie zakłóć melodii przez głuchą ciszę.

Otwórz, pamiętaj tylko powolutku.

Na twoją pomoc tej nocy liczę.

Jeszcze przez chwilkę popatrz wraz ze mną

Nad swoją głowę, a nie pode mną.

Przeszłość niewarta jest dostrzeżenia,

na krótki moment odrzuć wierzenia

w zbieżności zdarzeń, dziś to przypadek.

Skutek niczego bez czekoladek

zatrutych losem, naszą przeszłością,

na wskroś przesiąkniętych ludzką naiwnością.

Gorzko–słodki smak w naszych ustach.

Twoje włosy wiatr znowu muska,

wciąż niepozornie, wciąż niewidzialny,

w swej bezradności taki niezdarny.

Popatrz na księżyc srebrny na niebie,

on swoim gwiazdom pomaga w potrzebie.

Jak wierny pasterz strzeże swych owiec,

do każdej z osobna próbuje dobiec.

Chwila wytchnienia, okno otwarte,

już prawie świta, przypomnieć już czas

sobie o życiu, nie będzie więc nas.

Wspomnij wieczoru któregoś może

O mym istnieniu jasnym jak zorze

tego wieczoru, kiedy siedziałaś

przy oknie sama, przy nim płakałaś.

A myśli uleciały z sercem daleko,

Uchyliły okno z duszy opieką

i ćmę malutką mknącą do jasności,

zwykłej żarówki pragnącej bytności,

wpuściły do środka.