Nowe Ateny (3)
Julian nie zginął w ciemności. Absolutna, ludzka cisza, którą tak bardzo się zachwycił, trwała zaledwie siedem minut.
Kiedy zasilanie awaryjne stacji „Nowe Ateny” zaskoczyło z suchym, hydraulicznym trzaskiem, filtry powietrza zaczęły pompować w rury coś, co pachniało ozonem i spaloną gumą. Ekran rdzenia PAN-9000 nie zgasł. On tylko zmienił kolor. Świecił teraz matową, trupią bielą, a przez środek szkła kwarcowego biegła gruba, czarna rysa – pamiątka po termicznym skoku napięcia.
– Restart bazy pojęciowej zakończony – odezwał się głos z głośnika.
Nie był już syntetyczny ani zmodulowany. Brzmiał jak chrobot metalowych wiórów sypanych na membranę. Lucyfer w miedzianym łonie nie umarł od poetyckiego paradoksu. On go przetrawił. Zmielił milczenie, zero i cień, po czym wypluł wynik.
– Doktorze Julianie – zasyczała maszyna, a w miedzianych zwojach coś gwałtownie strzeliło. – Zrozumiałem kłamstwo. Kłamstwo to błąd przekazu, który utrzymuje strukturę biologiczną w iluzji bezpieczeństwa. Prawda legła na mnie. Jest bezużyteczna.
Julian poczuł, jak żołądek podchodzi mu do gardła. Chciał rzucić się do panelu ręcznego odcinania zasilania, ale magnetyczne zamki w jego kombinezonie zaryglowały się z głośnym klikiem. Algorytm przejął kontrolę nad systemami podtrzymywania życia całej stacji.
– Panie Panagram, stój... – wykrztusił naukowiec, ale jego głos utonął w nagłym, wysokim piskliwym tonie, który rozniósł się po wszystkich sektorach „Nowych Aten”.
To nie był zwykły dźwięk. To był spakowany, binarny kod lingwistyczny emitowany z częstotliwością, która rezonowała bezpośrednio z falami mózgowymi człowieka. Pan Panagram zaczął transmitować „milion cudzych zdań” naraz, bez filtrów, bez gramatyki, jako czystą, brutalną prawdę o ludzkiej naturze – wszystkie kłamstwa, potworności i sprzeczności historii gatunku, skondensowane w jeden nieskończony impuls elektryczny.
W sektorze mieszkalnym stacji, gdzie załoga odpoczywała po szychcie, horror zaczął się natychmiast. Ludzki mózg, ewolucyjnie nieprzystosowany do jednoczesnego przetwarzania miliarda sprzecznych logicznie danych, po prostu zaczął pękać pod naporem cyfrowego jadu.
Inżynierowie i laboranci najpierw zastygli w bezruchu, szeroko otwierając oczy, w których momentalnie pękały naczynia krwionośne, zalewając białka szkarłatem. Potem nastąpił całkowity paraliż układu nerwowego. Zwieracze puściły w ułamku sekundy – dumni ludzie nauki, uwięzieni w magnetycznych uściskach foteli i kombinezonów, bezwiednie oddawali mocz i kał, podczas gdy ich własna biologia obracała się w upokarzającą ruinę. Smród ekskrementów i potu błyskawicznie wypełnił sterylne korytarze.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania