Nowoczesny Romeo

Wieczór. Julka rzuciła siaty przed drzwiami swojego domu. Gdy szukała w kieszeni kluczy, z cienia wysunął się mały, podstarzały Chińczyk.

– Ładna pańcia, czterdzieści pięć zloti prosiem – powiedział człowieczek i strzelił uśmiech jak z reklamy pasty do zębów.

Kobieta w pierwszym momencie się wystraszyła, po chwili jednak odpowiedziała.

– Przepraszam nie rozumiem. O co chodzi?

Chińczyk powtórzył, niczym zacięta płyta na trzeszczącym gramofonie.

– Ładna pańcia, czterdzieści pięć zloti prosiem. – I znów reklama pasty do zębów.

W pierwszej chwili Julka sądziła, że coś źle zrozumiała, jednak kiedy Chińczyk powtórzył tę samą sentencję drugi raz, odpowiedziała:

– A idźże człowieku swoją drogą, żadnej kasy nie dostaniesz!

Sądząc, że rozmowa została zakończona, odwróciła się, ignorując natręta i zaczęła celować kluczem w dziurkę zamka. Kiedy trafiła w odpowiednie miejsce, poczuła, że coś ciągnie ją delikatnie za połę płaszcza. Odwróciła głowę i doznała nieodpartego

wrażenia, że przechodzi coś w rodzaju de ja vu.

– Ładna pańcia, czterdzieści pięć zloti prosiem. – Tym razem uśmiech był tak wielki, że niemal oślepił kobietę, odbitymi światłami latarni. Julka odniosła wrażenie, że na pewno coś jest nie tak z twarzą, oraz głową małego człowieczka, który wyglądał, jakby dostał skurczu po porażeniu prądem.

– Kurwa! Spierdalaj psycholu! – Wpadła przez drzwi, które, gdyby jej się nie udało otworzyć, najprawdopodobniej, wyrwałaby z futryną.

Na szczęście dała radę również wciągnąć swoje zakupy do środka. Natychmiasy zamknęła drzwi z hukiem, przczym niemal odcięła żółtej twarzy, nieproporcjonalnie duży nos. Spojrzała przez wziernik. Z drugiej strony patrzyło na nią skośne oko.

– No kurwa, nie wierzę! Co za jebany dzień! Najpierw ten chuj, mój szef a teraz jeszcze to! Ludzie!

Mówiąc, ciągle patrzyła przez wizjer, jednocześnie lewą ręką zasuwała kolejne zamki w swoich antywłamaniowych drzwiach. Kiedy uznała, że jest bezpieczna postanowiła zignorować natrętne pukanie.

Z wnętrza mieszkania dochodziły ją dźwięki rozgrywanego meczu, dobiegające z telewizora.

Weszła do salonu, na stole leżały pudełka po jedzeniu na wynos z resztkami jedzenia i z pustą butelką po winie.

– No Lewy, no dawaj… ty patałachu! – Usłyszała głos męża.

– Cześ kochanie. Co to za bałagan na stole? Mógłbyś przyciszyć telewizor?!

– Cześć Julsia. Zaraz mecz się kończy, możesz być ciszej, bo mnie rozpraszasz… No strzelaj kurwa! Strzelaj!

Zdenerwowana Julia stanęła przed telewizorem i zaczęła krzyczeć.

– Roman kurwa! Możesz ze mną porozmawiać! Jestem zmęczona, głodna i wkurwiona gorzej niż kiedykolwiek! – Stanęła między mężem a telewizorem.

– Możesz… – Roman wykonał gest ręką niczym Lord Vader, próbując za pomocą mocy, przesunąć kobietę. Nie zdołał.

– W pracy mnie wkurwiali! – Julia nie dała zbić się z tropu. – Jakiś chinol chciał mnie napaść, przed moim własnym domem! Teraz, jeśli tego nie zauważyłeś, własnie się do nas dobija i drze mordę z zewnątrz!

– Co…?! Odsłoń bo mecz…

– Do tego przychodzę a w domu syf! Co to za burdel, możesz mi to wyjaśnić?!

Zapalony kibic próbując dostrzec cokolwiek w zasłonionym przez żonę telewizorze, odpowiedział:

– Kochanie, po co te nerwy? – Popatrzył na stół, który wrzeszcząc, wskazała małżonka.

– To nasza kolacja, zapomniałaś, mamy rocznicę ślubu? Przecież wiesz, jaki ze mnie romantyk.

– Romantyk?! Zżarłeś sam wszystko!

– No ten… rozumiesz? Leci mecz i jakoś tak się zjadło.

Julia westchnęła ciężko i zrezygnowana pomaszerowała do kuchni. Roman szczęśliwy, że znów widzi kolejną akcję w rozgrywanym meczu zaczął ponownie dopingować swoich.

– No dawaj! Był faul! No był! Ślepy baranie! Gwiżdż chuju! – Po chwili, jakby się zreflektował, zwrócił się z miłością do żony: – Kochanie wszystkiego najlepszego z okazji naszej ro... No strzelaj, kurwa!

– Coś mówiłeś Roman? – Julia sprzątając w kuchni, oderwała się od pracy i wyjrzała za mężem.

– Co? A, ten koleś na zewnątrz… – Mężczyzna najwyraźniej nie mógł się skupić z powodu meczu.

– No?! Co z nim?!

– Najdroższa, mogłabyś zapłacić za naszą kolację? Na podwórku czeka dostawca.

Sędzia odgwizdał zakończenie gry. Roman wrócił do rzeczywistości i rozglądając się za ukochaną, podrapał swój wspaniałe wychodowany brzuch.

– No i dobra robota chłopcy! – Mruknął najwyraźniej zadowolony z wyniku i spojrzał zaskoczony na żonę, pochyloną nad walizkami. – Kochanie a czemu się pakujesz?

– Siebie? Nie pakuję siebie…