Numiemu hormony uderzają do głowy

Telefon dzwoni i wibruje na moim biurku. Rozzłoszczony odbieram. W głośniku odzywa się wesoły głos Guya:

–­ Elo Numi!

­– Cześć.

­– Co słychać?

­– Nic – odpowiadam oschle. Guy waha się przez moment.

­– Wszystko gra Numi? Coś nie tak? – pyta w końcu.

­– Domyśl się! – fukam.

­– Yyy…

­– Wiesz co? Nieważne – prycham.

­– Coś dziwnie się zachowujesz… Możesz w ogóle gadać? – Guy upewnia się po krótkiej chwili niezręcznego milczenia.

­– Nie.

­– A co robisz?

­– Gram w grę – burczę.

­– Tak? – ucieszył się. – A jaką?

­– TOMB RIDER! – wołam głośno. Guy parska śmiechem. Gdy nie odzywam się przez paręnaście sekund pyta zdziwiony:

­– Ale tak na serio?

­– No tak. A czemu nie? – dziwię się.

­– Nie nic… Po prostu… – Guy wydaje się zmieszany. Przerywam mu poirytowany.

­– Moje włosy to jakiś koszmar, a za dekolt ścieka mi woda – skarżę się.

­– Coo? – pyta z niedowierzaniem.

­– CYCKI MI MOKNĄ DO CHOLERY! – krzyczę i rozłączam się bez słowa. – Pieprzona dżungla…