"O dziatwie teraźniejszej, ku pamięci dawnych czasów"

Za naszych lat, mości panowie,

dzieciństwo miało kurz na głowie,

kolano zdarte, nos czerwony,

a obiad bywał… opóźniony.

Biegło się w pole, w deszcz, w pokrzywy,

czas był brudny, lecz prawdziwy,

a gdy matula wołać chciała —

to pół wsi echem odpowiadała.

Dziś dziatwa siedzi, jak zaklęta,

w ekran wpatrzona, nieruchnięta,

palec po szkle jak po klawesynie,

a świat się mieści w jednej dłoni, synie.

Gdy prąd zniknie — lament srogi,

jakby się zawaliły progi,

a gdy Wi-Fi słabnie o kreskę,

biada gorsza niż dawne klęski.

My zaś bez netu, bez GPS-u,

trafialiśmy do domu… bez stresu,

bo słońce, dzwon i głód w brzuchu

były mapą i znakiem ruchu.

Niech więc nie myślą, że narzekam,

bo każde czasy mają dziecka,

lecz śmieszy mnie, o święta prawdo,

że kiedyś było mniej… a więcej naprawdę.