Obrona Częstochowy

Za horyzontu cienką linią,

pnie się ku niebu orle gniazdo,

to sławny klasztor paulinów,

na szczycie góry zwanej „Jasną”.

Tutaj Madonnie z dawien znanej,

naród zawierzał ufnie troski,

prośby zanosząc na kolanach,

przed wizerunkiem częstochowskim.

Pod Matki płaszczem w czasach trwogi,

rodacy z wiarą się zbierali,

modły żarliwe śląc do Boga,

żeby ojczyźnie błogosławił.

A kiedy nadszedł czas potopu,

kraj pustoszyła armia szwedzka,

bracia zakonni dali opór,

własną krwią kładąc przykład męstwa.

Najeźdźca w koło wzniecił pożar,

terrorem znacząc rządy nowe,

miasta i zamki wszystkie zajął,

obległ hufcami Częstochowę.

Obłudne wroga przejrzał plany,

ojciec Kordecki – twierdzy przeor,

klasztor uzbroił, mur naprawił,

inicjatywę w ręce przejął.

Próżno agresor dni czterdzieści,

ustawiał szańce, rył podkopy,

szturmując twierdzę skruszył zęby,

nie zdołał zniszczyć tej opoki.

Daremne szwedzki trud, wysiłek,

gwałt bezprzykładny i zniszczenie,

Matka w obrońców tchnęła siłę,

żeby ocalić polską ziemię.

Na Jutrznię ranne biły dzwony,

gdy wróg bezbożny i plugawy,

nocą zakończył oblężenie,

chyłkiem cofając się w niesławie.

Z wdzięczności za to w mieście Lwowie,

król Jan Kazimierz złożył śluby,

polską koroną zdobiąc skronie,

Czarnej Madonny z Jasnej Góry.