Oddaj.

Trzeba wyjść do ludzi,

gdzieś, gdzie jest coś więcej poza

pustymi skorupkami jajek,

z których nie wykluły się smoki, aligatory,

ani nawet krztyna ciepłej myśli o mnie.

Opuścić bezpieczny kokon, zbudowany z chrustu,

polepiony na słowo.

Opuścić i rozbić się o skały, które ktoś

- nieświadomie może - dorzucił nam do herbaty, zamiast cukru.

Trzeba wyjść do ludzi i udawać,

udawać, aż przestaną pytać i dadzą mi spokój.

Inaczej dzwonią co kilka godzin,

a mnie pożarły smoki, rozdziobały piranie.

Inaczej dzwonią co kilka godzin i pytają co u mnie,

a ja nie chcę udawać, że jest inaczej niż wczoraj,

niż jeszcze przed rokiem.

że zmieniło się cokolwiek, poza strukturą klatki.