Okropny auto/ironicznie

Drogie dzieci (mam na względzie

Że to kiepski wierszyk będzie)

Z weny już się wystrzelałem

Jak poprzedni wiersz pisałem

Nie wiem, muszę was oświecić

Jak mam zwracać się do dzieci

Równy każdy na opowi

Jak ten człowiek człowiekowi

Rymowankę sobie plotę

Jak komandor - statków flotę

Bo myślę (i mnie się zdarza)

Że tajemnica jest wraża

Po co mówić o jaśniutkim?

Jak słoneczko, okrąglutkim

Gdy jak dwa i dwa to cztery,

Czemu mówić? do cholery!

Nie rozumiem, szczerze powiem

Czemu jasne jest tu wrogiem

Czemu wytłumaczyć trzeba

Co, jak Ikar, sięgniesz nieba?

Czemu mówić oczywiste,

Objaśniać, aż będzie czyste

Szmerum, bajerum o dżemum

Trututu lelum polelum

Martwię się, że domyślanie

Się i do źródeł sięganie,

Wypady do Internetu?

To przeżytek wierszokletów

Może lepiej nie kapować?

Swoje robić, powariować

Żarty mieć - jak diabeł z czartem

Swoje własne, chuja warte?

Nie przepraszaj, nie masz za co

Każdy widzi, żem ladaco

Ladacznicą zaraz rzucę

I piosenkę wnet zanucę!

Hej patrzcie, zadedykuję

Wiersz napiszę (własnym chujem)

Swe żarciki (choć spróbuję)

Wszystkie swe wypośrodkuję.

Siaba daba, ole ole

Przeklinam: "o ja pierdolę"

Gdy widzą me oczy (czyste)

Jak ktoś mówi oczywiste.

Kończymy ten wierszyk srogi

Powie każdy, żem ubogi

(na puentę tu każdy czeka!)

Szczur lepszy ode mnie, człeka!