Poprzednie części: Ona umiera
Ona umiera
przytulone do ziemi dłonie
płomień z wnętrza
ona kocha
dźwiga smutki
marzenia nadzieję
co wyprawia człowiek
niszczy życie
umierają drzewa
usycha jezioro
dzieci nie bawią się jak dawniej
świat wokół monety się kręci
płonie słoma płoną znicze
nie wystarczą modlitwy
płomień świecy
kalki słów kilka łez
nie wystarczy by
powstrzymać tryb zniszczenia
Komentarze (3)
Bardzo nierówny ten wiersz. Ziemia umiera - twierdzisz. Pewnie sporo racji w tym stwierdzeniu ale kolejne strofy to opis procesu umierania: zbyt dosłowny, zagubiony w drobiazgach. Modlitwa nie wystarczy azego trzeba? Słusznie zostawiasz odpowiedź czytelnikom ale robisz to bardzo w poincie prozatorsko.
piliery. Że świat zmierza ku końcowi, ogłosił to Syn Człowieczy słowami: „Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą” Rocznica 2000 lat, będzie za 6 lat.
realista Myślę, że Bóg nie kieruje się rocznicami. One są tylko dla naszej mobilizacji
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania