Ostatnie życie Ziutka cz.1
Ziutek usłyszał po drugiej stronie ulicy rozmowy dwóch kobiet. Jedna wyjątkowo wściekła odpaliła, że mogą wszyscy pocałować ją w dupę!
Wycie i zawodzenie umilkło z jego własnych ust, efekt tła imaginacji Ziutek był narażony na uszczerbek zdrowia. Ktoś próbował go wrobić w ogromny ból rażenia prądem, to miasto było jak skrzynka z wysokim napięciem.
I ta klamka od drzwi, na której testował volty karzeł, ten sam kurdupel, co sam się zgubił idąc za nim w tę samą stronę, zbieracz podartych starych myśli.
Dymiła się jego dłoń, odpaliłby nią lont, nie jedną bombę, szykował zamach na drukarnię, to wszystko miało się stać – Achtung!
Ulotka śmignęła mu przed twarzą.
Zastanawiał się przez chwilę, co on w ogóle tam robi. Nie trwało to długo. Przestrzeń rozdarła się przed nim i niewidzialna siła wyciągnęła go za głowę.
Oszołomiony zmianą otoczenia zauważył, że oprócz podłogi w kraciasty wzór leży obok gigantyczny ołówek.
Podszedł bliżej i przeczytał napis wytłoczony na oprawie grafitu – "Opowi.pl".
Co to za miejsce? Jak żyw nigdy o takiej fabryce przyborów nie słyszał.
Obrócił ołówek o sto osiemdziesiąt stopni.
Wskazał lukę, niewielką, ale wystarczającą w konstrukcji tego formatu wyobrażenia.
Pierwszy powiew świeżych wiadomości oszołomi Ziutka na tyle, że postanowił przyjrzeć się temu bliżej. Wystawił nogę i poczuł grunt, trochę miękki, ale na tyle stabilny, żeby się nie zapaść jak w bagnie.
– Ważne, że sucho – pomyślał i ile tu okien! – Z każdego dochodziły różne tony głosu.
Nie chciał być intruzem, namolnym chamem ani stetryczałą umysłowo sąsiadką, o nie!
Z klasą! Trzeba wejść jak gdyby nigdy nic.
^
Postać luźno zainspirowana wspólną zabawą na forum z udziałem Caina.
Komentarze (2)
Ziutek lives!
Cain Możesz go zabrać jak chcesz, ja go uprowadziłam przez Bettinę.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania