Ostatnia kartka

– Dlaczego? – Chciałem krzyczeć, jednak z mojego ściśniętego gardła wydobył się jedynie warkot jak u wściekłego psa. – Dlaczego nawet teraz na mnie nie spojrzysz?!

Mężczyzna siedzący przy biurku naprzeciwko mnie wydawał się nieporuszony. Nie robiła na nim wrażenia broń, którą trzymałem w odległości nie większej niż pół metra od jego skroni.

– Powinienem cię teraz zastrzelić i zakończyć to wszystko.

Dopiero teraz na mnie spojrzał, jednak w jego wzroku nie było strachu, a jedynie kpina. Ręka trzymająca pistolet zadrżała lekko.

– Nie zrobisz tego – odpowiedział znudzonym głosem, sięgając po kubek z kawą. – Jesteś uczciwym człowiekiem o niezłomnych zasadach, zapomniałeś o tym? Wymyśliłem cię, wszystkie cechy, jakimi dysponujesz, nadałem ci właśnie ja. Sam nawet nie jesteś prawdziwy.

– I to daje ci prawo robić mi te wszystkie rzeczy? Kazać gonić za nieuchwytnym cieniem, raz po raz spadać w przepaść, cierpieć? Czy wiesz, że od kiedy mnie stworzyłeś, nie podarowałeś mi nawet snów?

– To się nazywa hartowaniem stali. – Na jego ustach zakwitł lekki uśmiech, jak gdyby tłumaczył coś dziecku, które nie rozumie najprostszych rzeczy. – Żaden bohater nie jest silny sam z siebie, to doświadczenia, jakim zostaje poddany, wszystkie trudności, kształtują jego charakter.

– A więc bawisz się w Boga? – zapytałem z goryczą, lekko opuszczając pistolet, by po chwili ukryć go pod marynarką.

Nienawidziłem siebie za tą słabość i jego, bo miał rację. Nie byłem mordercą, przynajmniej do chwili kiedy on nie zadecyduje inaczej.

– Przecież dla ciebie jestem Bogiem, ulepiłem cię z niczego, mogę dać ci szczęśliwe zakończenie albo śmierć w męczarniach, w zależności od mojej woli. – Słowa prawdy zbiły mnie z nóg. Już nie górowałem nad nim, a klęczałem. Czułem się żałośnie.

Ostatnie pytanie udało mi się wypowiedzieć z trudem, bałem się odpowiedzi.

– Czy, jeśli na końcu historii napisane jest „Żyli długo i szczęśliwie”, to naprawdę tak jest, czy wszystko zatrzymuje się na ostatniej stronie?

Nie odpowiedział.