Pajęczyce cz.III

Kończyła szkic. Chciała namalować portret demona. Wzorowała się trochę na swojej twarzy, a trochę na obrazie: „Jan Chrzciciel” Leonarda da Vinci. Dla niej twarz świętego była bardzo prowokacyjna. Taki urodziwy młodzieniec, z nieco szyderczym uśmieszkiem. Młody mężczyzna, sądząc po jego wyglądzie, nie był taki do końca męski, jego twarz i ramiona są trochę kobiece. Wskazuje palcem na coś w górze, eksperci twierdzą, że to niebo. Według niej wskazywał na pustkę, odwieczną ciemność, z której wszystko się rodzi i do której wraca. U Agnieszki demon był eklektyczną istotą, obojnakiem, który sam dla siebie jest idealną pełnią, a nie jakimś odszczepieńcem istniejącym wbrew naturze. Ona również czuła się kimś takim, tylko, nie tyle fizycznie, ile duchowo.

- Okej – powiedziała do siebie, stwierdzając, że jest zadowolona z tego, co narysowała. Sięgnęła po kieliszek z winem, stojący na stoliku i wypiła do dna.

Była strasznie podniecona, zawsze tak jest, kiedy coś zaczyna, albo kończy. Czuła jak wypełnia ją bardzo negatywna energia, którą musi uwolnić i wyzerować napięcie. Jedyne co mogło sprawić, że jutro nie będzie gryzła poduszki, albo wsadzała w swoją muszelkę sztucznych penisów, jest seks z przypadkowo poznanym facetem.

Postanowiła wyjść do jakiegoś klubu i poszukać kogoś, kto pomoże zrealizować jej gorące pragnienia. Ruszyła do łazienki, szybki prysznic, potem do pokoju, wyciągnęła z szafy seksy bieliznę, kabaretki, kusą sukienkę, no i koniecznie do tego długi, ciepły płaszcz, bo na dworze było strasznie wilgotno i zimno. Koniecznie peruka, ciemny makijaż i czarna szminka.

Zadzwoniła po taksówkę i wyszła z mieszkania, nakręcona wizją nocnej przygody. Ruchanko w kiblu albo w jakimś mroczniejszym miejscu. Najważniejsze, by facet był cholernie napalony i brzydki, albo młody i początkujący, który zbyt szybko dochodzi i robi minę jak pierwszaczek, który narobił w majtki i nie chce się do tego przyznać.

Szedł, lekko chwiejnym krokiem, czuł się trochę niedopity, po czterech piwach i trzech kieliszkach wódki wydawało mu się, że na dzisiaj wystarczy, ale kiedy wyszedł z pubu, stwierdził, że jeszcze seta albo dwie, brakuje do pełni satysfakcji.

 . Długo się nie zastanawiał, nie pamięta, kiedy ostatnio był w takim klubie i chyba dlatego postanowił tam wejść. Na wstępie musiał zapłacić stówkę, co go trochę poirytowało, ale co tam, dzisiaj nie miał ochoty dobijać się w jakiejś spelunie.

Szwendał się ulicami, nie mogąc się zdecydować na lokal, w którym dopełni alkoholowej powinności. W końcu znalazł się na jakimś zadupiu i zobaczył ludzi stojących przed dużymi drzwiami, ponad którymi świecił na czerwono napis „Iguana”.  Stwierdził, że to właśnie lokal, którego szukał.

Bramkarz spojrzał na niego podejrzanym wzrokiem, ale go wpuścił. W środku panował lekki półmrok, grała jakaś transowa muzyka, której po trzeźwemu nie cierpiał, ale teraz nawet mu się podobała. Ludzi w sam raz, na parkiecie tłumów nie było, ale stoliki wszystkie zajęte. Usiadł przy barze i poprosił o setkę czystej.

Agnieszka tańczyła z jakimś ledwie poznanym, młodym blondynem, który był bardzo napalony i co jakiś czas, obłapiał ją za tyłek. Świetnie się bawiła i niebawem miała mu zaproponować pójście w jakieś „ustronne” miejsce. Kiedy jednak zobaczyła faceta w średnim wieku, idącego w stronę baru, od razu się napaliła. Łysy, z delikatną bródką – Zapewne ma jakiś problemy, chce się dopić, a jutro wszystko ogarnąć — pomyślała. Miała ochotę go rozweselić, a potem rozniecić w nim płomień i patrzeć jak płonie.

Szybko pozbyła się małolata i ruszyła w stronę swojej nowej atrakcji.

Usiadła obok, zamówiła drinka i uśmiechnęła się do Witka.

Domyślił się, o co chodzi, spojrzał na nią z ukosa i stwierdził:

- Nic z tego lolu, nie mam ochoty nawiązywać nowych znajomości. Trochę jeszcze wypiję i będę się zbierał, a ty weź się za jakiegoś młodzieniaszka, pokażesz mu jakieś cuda na kiju i oboje odlecicie – powiedział drwiącym tonem, nawet na nią nie spoglądając.

W Agnieszce zawrzało, jakby ktoś chlusnął w nią pomyjami. – Poczekaj! – pomyślała.

 Wzruszyła ramionami i z udawanym uśmiechem, jak gdyby nigdy nic, udała się w stronę wyjścia. A on zamówił jeszcze jedną setkę, najwyraźniej zadowolony z całego zajścia.

- Widzę, że humor dopisuje – odezwał się barman.

Witek spojrzał na niego i kiwając głową, stwierdził:

- Widzisz małolacie, jak dojdziesz do mojego wieku, to być może też będzie ci wszystko zwisać.

- No, nie wiem, czy bym tak chciał.

- Tak, wiem, wiem, do tego trzeba naprawdę dużo alkoholu, ale opłaca się, jesteś wtedy taki niewzruszony jak Budda – odpowiedział ironicznie Witek.

- Ciekawa koncepcja – Barman spojrzał na niego z lekkim niesmakiem, dając do zrozumienia, że nie ma ochoty na dalszą rozmowę.

- Dobra, niech każdy żyje, jak chce, tymczasem polej jeszcze jednego kielona.

Kiedy go wychylił, stwierdził, że ma dość, poszedł do toalety załatwić potrzebę. Myjąc ręce, spojrzał w lustro, obraz mu się lekko rozmywał, miał już nieźle w czubie, pomyślał, że najlepiej będzie, jak zadzwoni po taksówkę.

Na dworze było chłodno. Witek z rozpiętą kurtką czekał na samochód, w stanie co najmniej obojętnym, na przeszywającą wilgoć. Spojrzał na zegarek, była pierwsza w nocy, czyli wszystko w normie, bo zazwyczaj o tej godzinie kończył przygodę z alkoholem.

W pewnym momencie poczuł jak coś łupnęło go w szczękę i momentalnie osunął się na ziemię. Zobaczył, niewyraźnym wzrokiem, jak stoi nad nim jakaś postać, próbował się podnieść, niestety kopnięcie w głowę, sprawiło, że znowu wrócił do pozycji wyjściowej i jeszcze bardziej zakręciło mu się w głowie. Chwilę potem, poczuł, jak postać złapała go za  nogawki i zaczęła ciągnąć w jakiś ciemny zaułek. Wywróciła na brzuch  i na jego  szyi  założyła duszenie. Do Witka wreszcie dotarło, że to nie jest jeden z jego mrocznych koszmarów, tylko śmiertelnie realna rzeczywistość.

Odruchowo wsadził miedzy zaciskające się przedramię, a jego krtań, podbródek, lewą dłonią złapał jej rękaw i zaczął szarpać. W tym momencie usłyszał nadjeżdżający samochód. Udało mu się nieco poluzować uścisk i krzyknąć. Kobieta walnęła go pięścią w tył głowy i zniknęła w mroku. Witek jeszcze raz krzyknął, czując nieprzyjemne kłucie w gardle od duszenia.

- Pomocy!

Jakaś para idąca chodnikiem zatrzymała się, oboje rozejrzeli się wokoło. Mężczyzna zbliżył się do ciemnego zaułka, wyciągnął telefon, zaświecił i zobaczył gramolącą się na czworaka, postać.  Stara kamienica, pustostan z powybijanymi oknami, obok kilka drzew i krzaków. Wymarzone miejsce dla bandytów, typowy zaułek morderców, jakieś sto metrów od night-clubu.

- Co się stało, ktoś pana napadł? – zapytał mężczyzna.

- Ktoś prawie mnie zabił – odpowiedział Witek, lekko charczącym głosem, po czym podniósł się z ziemi. Chwiał się na nogach, ale był zdecydowanie trzeźwiejszy niż przed chwilą.

- Michał dzwoń na policję – odezwała się dziewczyna, spoglądając z przerażeniem na Witka.

- Nie! – stanowczo odparł Witek. Nie miał ochoty, by robić z tego jakąś sprawę. - Trochę było mu głupio, że tak dał się podejść. Nie chciał tłumaczyć się kolegom w pracy z tej idiotycznej przygody.

- Jak pan sobie życzy, ale ja bym tak tego nie zostawił, poza tym lekarz powinien pana zbadać. – stwierdził nieznajomy, patrząc z lekkim niedowierzaniem na poturbowanego mężczyznę.

- Mogę w czymś pomóc? – odezwał się jakiś facet, który podszedł zobaczyć co się stało.

 – Ktoś  zamawiał taksówkę, ale najwyraźniej sobie poszedł. Może podwiozę pana na izbę przyjęć? – zaproponował.

- To ja zamawiałem taksówkę, ale miałem nieciekawą przygodę, więc przepraszam, że tak wyszło – odpowiedział Witek.

- A! Rozumiem, proszę wsiadać, pomogę panu – oznajmił taksówkarz.

 W samochodzie Witek powiedział, że nie ma ochoty jechać, na żadną izbę przyjęć, tylko do siebie. Taksówkarz wyczuł, że facet nie da się przekonać i zapytał:

- Dokąd?

- Na Dębową – odpowiedział zmęczonym głosem, marząc tylko o tym, by znaleźć się w swoich czterech ścianach. Było mu cholernie głupio, że dał się podejść jak gówniarz, jakiejś kobiecie z piekła rodem. Znała się na rzeczy, zawodowiec w spódnicy? No, ale raczej nie było to zaplanowane. Gdyby tak było, to mogła go załatwić wcześniej, kiedy szukał miejsca, by się dopić, mijał wtedy park i kilka ciemnych bram. Bez problemu, mogła go wtedy walnąć czymś od tyłu w łeb, zaciągnąć w krzaki, bądź jakiś ciemny zaułek i dokończyć dzieła. Tylko jeżeli chodzi o zleceniodawców, miałoby to niewielki sens i niosłoby za sobą duże ryzyko. Zabicie oficera policji, tylko na podstawie domysłów, że może coś wiedzieć na temat tych, którzy zlikwidowali Lola, to proceder niewart funta kłaków. Najprawdopodobniej, to ta, która podeszła do niego w night-clubie. Osoba, która poczuła się strasznie poniżona, dominatorka, uprawiająca sztuki walki, osobowość narcystyczna, zdolna do najpodlejszych czynów…

- Jesteśmy na miejscu – przerwał jego rozmyślania, taksówkarz.

- Dzięki – odpowiedział Witek, wręczając mu dwie stówy za kurs.

- To za dużo – oznajmił taksówkarz.

- Wszystko okej – odpowiedział Witek i ruszył w stronę bloku o numerze 14. Czyli tam, gdzie od dziesięciu lat mieszkał.

Wszedł pod prysznic, był od tego turlania się, brudny i mocno poobijany. Trudno mówić o chwili nieuwagi, będąc w stanie upojenia alkoholowego. Napastniczka wybrała dogodny moment i miejsce. Wszystko to jego wina i tylko szczęśliwy traf, sprawił, że żyje.

Położył się na tapczanie, ale wiedział, że nie zaśnie. W głowie słyszał jakiś nieznośny szum. Strasznie go nosiło. Wstał i odruchowo zaczął robić pompki. W pierwszej serii zrobił czterdzieści, potem wstał i zaczął skakać przed lustrem. Przypomniał sobie, że dziesięć lat temu, jeszcze trenował judo. We wczesnej młodości, zdobył tytuł mistrza Polski juniorów, w seniorach już tego nie powtórzył, był dwa razy trzeci, potem ciężka kontuzja ręki. Partner niedosłyszał klepania o matę i zdecydowanie przesadził z dźwignią łokciową. Długa rehabilitacja i koledzy z pracy, którzy zdecydowanie bardziej od wysiłku fizycznego, lubili odloty alkoholowe, sprawiły, że zaczął brać przykład z kolegów. Po pewnym czasie praca pełna stresu i alkohol zaczęły tworzyć swoistą harmonię, sprawiając, że przed niczym nie pękał i wytworzył się w nim szósty zmysł, który go nigdy nie zawodził. Dotąd. Ta kobieta dała mu do zrozumienia, że to tylko mrzonka i jeśli chce dalej normalnie funkcjonować, to musi się ogarnąć, inaczej skończy jak  Lolo.

Znowu zaczął robić pompki, tym razem pięćdziesiąt, potem góra i podskoki, znowu pompki, przy siedemdziesiątej zemdlał.

Kiedy się obudził, strasznie bolała go szyja, z trudem przełykał ślinę. Z trudem podniósł się z podłogi i przez chwilę nie mógł sobie przypomnieć, z jakiego powodu na niej leżał.

- No tak, za dużo pompek – powiedział do siebie, łapiąc się za potylicę.

Trochę kręciło mu się w głowie. Usiadł na fotelu i nie bardzo wiedział, co ma z sobą zrobić. Dzień raczej zmarnowany, z bólem głowy i nieznośnym pieczeniem w gardle, podczas przełykania.

 Spojrzał na zegarek, dochodziła dziesiąta. Wyciągnął z szuflady nocnego stolika, tabletki przeciwbólowe, popił dużą ilością wody. Na lepsze samopoczucie mógł liczyć dopiero wieczorem. Włączył telewizor, położył się na sofie, na tę chwilę był w stanie tylko leżeć i oglądać coś, o tematyce przyrodniczej.  Zawsze, kiedy był na kacu, świat dzikich zwierząt, sprawiał, że szybciej wracał do świata żywych.

Agnieszka siedziała z kieliszkiem koniaku w dłoni, zastanawiając się, co robić. Facet na pewno zgłosi to na policję. Zapewne będą szukać jakiejś psychopatki, być może skojarzą z poprzednim morderstwem? Może lepiej nic nie robić, nigdzie nie wyjeżdżać, nie wzbudzać podejrzeń?

 – Cholerny skurwiel, pedał albo kretyn! – powiedziała podniesionym głosem, strasznie zła na siebie i tego typa, który śmiał ją tak potraktować.

Chwile potem zadzwoniła komórka. Od razu poprawił jej się humor, Wojtuś, chwila luzu, a potem niech się dzieje co chce – pomyślała.

- Co robisz – odezwał się znajomy głos.

- Nic takiego, dobrze, że dzwonisz, czuje się taka samotna.

- Hahaha… zaraz wpadnę.

- Super! Bądź zaraz.

- Co jakaś niewyraźna jesteś? – zapytał, spoglądając na Agnieszkę.

- Nie, nic takiego, no… zaczęła mi dokuczać samotność i chciałam do ciebie zadzwonić, ale mnie wyprzedziłeś –  odpowiedziała, zmęczonym tonem.

Wojtek  nie chciał drążyć tematu. Podszedł do sztalug, spojrzał na szkic „Demona”  i stwierdził z uznaniem:

- No całkiem nieźle, trochę przypomina „Jana Chrzciciela”

-  Bardzo się starałam, cieszy mnie, że ci się podoba, mam nadzieję, że tego nie spieprzę – odpowiedziała z lekką obawą.

- Myślę, że będzie okej, ale dlaczego zainspirował cię „Jan Chrzciciel” ?.

- Bo… zastanawia mnie, czy Leonardo nie zakpił sobie z odbiorców? Być może świadomie namalował przystojnego demona, którego nazwał Janem Chrzcicielem, by ukazać zło,  które jest cholernie pociągające.

- Może masz rację, w tym uśmiechu,  jest coś uduchowionego, a zarazem prowokującego i demonicznego. Ramiona szerokie, ale takie bez męskich zarysów, no i te długie kręcone włosy, zdecydowanie kobiece. Jest w tym jakaś tajemnica, ale wątpię by Leonardo chciał w tym obrazie ukazać jakiekolwiek zło.

Agnieszka  objęła go ramionami, dając do zrozumienia, że już wystarczy dyskusji na ambitne tematy i czas na coś bardziej przyziemnego.

Został u niej na noc, z czego Agnieszka była bardzo zadowolona, potrzebowała kilku takich godzin, by wyluzować, a potem na spokojnie zastanowić się co dalej.

Rano znowu była w kiepskim humorze. Wojtek, widząc jej spojrzenie, wyczuł, że tym razem w niczym jej nie pomoże. Nie chciał jej jeszcze bardziej drażnić. O nic nie pytał, wiedział, że jakby chciała o czymś pogadać, to pierwsza by zaczęła rozmowę.

- Będę się zbierał, na tydzień jadę do rodziców – powiedział, wstając z łóżka.

- Okej, ja być może też będę musiała na jakiś czas wyjechać, ale jeszcze nie wiem…

- Rozumiem – odpowiedział i dał jej buziaka na pożegnanie.

Kiedy wyszedł, zaczęła przeglądać w internecie lokalne wiadomości, czy pojawił się jakiś news o przedwczorajszym zajściu.

Nic nie było. Być może facet jest jeszcze w szoku i do tej pory nie może dojść do siebie albo… może jakiś przyjezdny, przestraszył się, wyjechał i nigdy tu nie wróci?

- Może lepiej skrócić włosy? – Uśmiechnęła się i poszła włączyć muzykę.

Momentalnie poprawił jej się humor, uwielbiała heavy metal, a teraz grała Sepultura „Roots blady roots”. Zaczęła podrygiwać, chwile potem podskakiwać, nakręciła się, podążając za rytmem muzyki.