Pamiętniki Amelii - Moje życie

Życie, ciągła presja, ból i samotność

Koszmar, z którego nie mogę się ocknąć

To mój świat, ja nie znam innego

To mój świat, bez światła słonecznego

Idę drogą, w okół roje czarnych róż

Płyną łzy, ból na gardle trzyma nóż

Jeszcze idę, choć już tylko resztką sił

Jeszcze żyję, choć demony chcą bym opadła z sił

Padam na kolana i wymawiam Twoje imię

Spoglądam w niebiosa i błagam Cię o siłę

Czekam tak w deszczu lecz tam tylko pustka

I czuję, jak umiera ma nadzieja próżna

że dam radę by przegnać smolisty mrok

co ucztuję na mnie jak stado głodnych wron

Chce pożreć me światło by na zawsze zgasło

Bym się poddała, by nastała wieczna czarność