Patriota

Proszę, pozwól mi dzień przeżyć,

przeżyć jeszcze raz —

tak jak wtedy, gdy beztroski

czułem dziki smak.

Kiedy grunt był pod stopami,

choć w kieszeni nic,

a biegając ulicami

czułem liści dym.

Słońce zawsze grzało mocno, a

deszcz ciepły był —

proszę, pozwól mi raz

jeszcze wrócić w tamte dni.

Pogubione w trawie klucze,

brzdęk tłuczonych szyb,

ciemne skrytki w starych murach,

szybszy serca rytm.

Przygryziona krwawi warga,

w palcach drzazg ze sto,

grzechot koralików w szprychach,

kamień, żółte szkło.

Połamane stoi drzewo

i spróchniały krzyż.

Liczę już dziesiąty wagon —

wróć mnie w tamte dni.