Piaski czasu

Codziennie umieram

i rodzę się.

Wypatrując horyzontu

na martwej tratwie.

Wypatrując Ciebie

Pośród tańca cieni.

Jak Cię zwą?

Mnie zwą Niczym.

Krzątam się bez celu

od tysiącleci.

W umyśle pustka

w sercu amnezja.

Niech ukoi mnie Twa poezja.

A może to znowu tylko zwiad?

Może to kolejny, który nie jest Ciebie wart.

Rzeknij choć słowo, a się obudzę.

Z ręki jak wiedźma ci powróżę.

Ześle deszcze i gradobicia,

gdy ktoś dotknie Twego lica.

A może to morze, kolejne, bezkresne?

Nie wiem.

Chodź do mnie we śnie.