pod ciężarem dat

co z nas zostało

w tym ciągłym niedosycie

po zbyt krótkim kwitnieniu tulipanów i bzów

zbyt chłodnym lecie

i jesieni

która deszczem rozlała się po kątach wypłukując ze szczelin w podłodze zapodziane w pośpiechu uśmiechy myśli jasne i ciepłe

jak promienie przypisanego latu słońca

co z nas zostało

gdy w papierach początek zimy

jeszcze łagodnej choć mróz już strąca co słabsze nadzieje

i dni skraca do minimum

noc jak cisza w pustym mieszkaniu głucha na wołanie nie odpowiada

modlitwom

o powrót do pierwszych pączków na gałęziach

do pierwszych pocałunków i traw

co zielonym szumem uspokajały wrodzony pośpiech

co z nas zostało

teraz gdy bezlistny stukot dobija się przez zamglone szyby

do jeszcze ciepłych wnętrz

z wystrojem nie pasującym do tu i teraz

gdzie jest tamten człowiek

przekonany że strata koniec czas

to tylko słowa

i wystarczy postawić przed nimi zaprzeczenie

a wszystko się odwróci

zazieleni zakwitnie w kolejnym cyklu

w nieskończoności

obietnicy której nie można dotrzymać