POD WŁASNYM IMIENIEM

W lustrze widziałam

zaledwie brzeg tego,

co pękło we mnie.

Odbicie nie sięgało tam,

gdzie rozchodziłam się w szwach,

próbując pomieścić

pamięć czułości

i odruch zasłaniania się

przed tymi samymi dłońmi.

Najgłębsze pęknięcia

pozostały poza lustrem —

tam,

gdzie wcześniej

opuszczałam gardę.

Mój anioł

miewał ciężkie skrzydła.

Zdarzało się,

że zamiast osłaniać,

strącały mnie niżej,

niż potrafiłam potem

sama po siebie zejść.

Z ust,

którym powierzałam imię,

wypadało słowo,

zostawiające ze mnie

coś do wytarcia podłogi.

A później

wracało ciepło.

Znajomy gest.

Troska o drobiazg.

Miejsce przy ramieniu,

do którego ciało

pamiętało drogę

mimo lęku.

I znów uchylałam drzwi.

Bo dobro też miało pamięć.

Nie umiałam przekreślić chwil,

w których otulało mnie ciepło

i choć na moment

wszystko ważyło mniej.

Widziałam,

jak po wszystkim

opadały skrzydła.

Jak trudno było spojrzeć

na to,

co zostało pod nimi.

W czyimś żalu

rozpoznawałam człowieczeństwo —

ciepło,

którego tak długo

szukałam pod chłodem.

Chciałam wierzyć,

że dłonie, które błądzą,

potrafią nauczyć się

nie gubić tego,

co chciały ocalić.

Próbowałam zrozumieć

każdy przypływ mroku,

aż zabrakło mi światła,

by zobaczyć,

co dzieje się ze mną.

Bo nawet kiedy

po drugiej stronie

cichła burza,

ja wciąż szukałam kawałków,

których nie przywracała

sama łagodność głosu.

W ciągu kilku dni

dom tyle razy zmieniał znaczenie,

że klucz w dłoni

przestał odpowiadać

na pytanie,

dokąd wrócić.

Nosiłam przy sobie

niedokończone jutro

i kilka zwyczajnych potrzeb,

które nagle

nie miały gdzie usiąść.

Ktoś zrobił dla mnie miejsce.

Przez chwilę mogłam

odłożyć ciężar,

nie tłumacząc,

dlaczego znów

nie uniosłam go sama.

A pod tym wszystkim

biła tęsknota

o trzech imionach.

Najmocniej odzywała się

w zwyczajnych godzinach,

kiedy ramiona

nie miały kogo objąć,

a drobne słowa

zostawały bez adresu.

Nosiłam w sobie

niewypowiedziane „dobranoc”,

pytania o miniony dzień

i miłość,

której nie potrafiłam

przełożyć przez odległość.

Pamięć przechowywała

brzmienie każdego śmiechu,

jakby od tego zależało,

czy w pustym pokoju

zostanie choć trochę życia.

Bliskość mieściła się w chwilach.

Czekanie

zajmowało resztę.

Ale nie chcę,

żeby zostały nam

wyłącznie wspomnienia.

Będę szukać przejścia,

choćby trzeba było

sięgnąć po siłę

dalej,

niż potrafię dziś.

Pukać.

Podnosić to, co upadło.

Uczyć się stawiać ściany,

które nie więżą,

a dają oparcie.

Żeby małe dłonie

mogły zajmować się światem,

zamiast podtrzymywać

ciężar dorosłych.

Żeby było miejsce

na beztroski hałas,

marzenia zmieniane co rano,

na błędy,

po których nadal

czeka otwarte ramię.

Należy im się dzieciństwo,

z którego kiedyś

będą wyjmować ciepło

pełnymi garściami.

I zrobię w swoim życiu

tyle miejsca,

ile trzeba,

żeby mogło w nim rosnąć

ich szczęście.

A przecież trzeba było

nadal układać dzień,

szukać dla dłoni

zwyczajnego zajęcia,

dla stóp —

czegoś pewniejszego

niż kolejna obietnica.

Więc zbierałam drobiazgi,

z których można

zacząć jeszcze raz,

choć żaden

nie przypominał początku.

Nieraz krążę we mgle,

z dłonią wysuniętą przed siebie,

jak dziecko,

które wciąż wierzy,

że ktoś ujmie ją łagodnie.

Bywa, że własne ślady

biorę za drogę do domu,

a znajomy głos

za obietnicę ciepła.

Coraz ostrożniej jednak

stawiam kroki

tam,

gdzie już kiedyś

zapadła się pode mną ziemia.

Chcę jeszcze wierzyć w anioły.

W skrzydła,

pod którymi można zasnąć

bez nasłuchiwania.

W czułość,

która potrafi przyjść,

zanim będzie miała

za co przepraszać.

I w miejsce dla siebie,

którego nie trzeba

codziennie odzyskiwać.

Choć mgła

wciąż zaciera drogę,

po omacku szukam

choćby skrawka poranka.

Pod słowami,

którymi próbowano mnie nazwać,

odnajduję własne imię.

I pod nim —

nadal trwam.