PoG2dS - Ring na gody

Lśniący atrybutywny topór wbity w drewniany wyługowany kloc, zapowiadał rozpoczęcie taniej jatki. I wreszcie zasmakowanie czegoś innego.

Zdrowy jak rzepa i mocny jak tur sprzedawca, wniósł na barach potężny kawał lodowej bryły. Na jego piersi widniał czarny napis - Herpetolog.

Przedświąteczna gorączka i Autor scenariusza nadziejnej chwili, chwycił za trzon i rąbał na oślep. Świńskie odłamki z oblodzonych nóżek i zęby z rozpołowionej szczęki, jak pestki arbuza odskakiwały poza ladę.

Niektórzy pochylali się i po kryjomu upychali je po kieszeniach. Niczym wygłodniałe sępy walczyli o kawałek ryja czy nóżki. Mikroekonomiczny sposób na przeżycie.

Po każdym uderzeniu różowosina zmarzlina nikła w oczach. Waga dzwoniła odważnikami i przechylała szalę na stronę mocarza z siekierą. Utopijny zamysł na sprawiedliwie odważanie porcji: dwadzieścia dwa deka na osobę, dwadzieścia dwa deka zmrożonej nadziei. Dzwoniły obole, na twarzach ludzi malowało się zatrwożenie, a ich oczy zaczęły szczurkować po tym hipodromie marzeń.

Jak dalece jeszcze starczy machnięć, aby wszyscy poszli do domu nasyceni?

Wizyjny rejestrator powoli wypalał oczekiwania. Nie dla wszystkich starczyło lodowej bryły. Migawka zsumowała godziny i dla tych za drzwiami, co stali na ulicy o cztery kamienice dalej na pewno zabrakło.

Przewekslować się, czy pozostać w kolejce na następne otwarcie jatki?

A może by, zakomenderować walkę z tym systemem?

Zwycięzcy dumnie wychodzili i maszerowali w stronę domu, rozpromienieni ze szczęścia. Podnieceni marzeniami o galarecie, zaczęli sobie pochlebiać.

Tylko pozytywizm integruje ludzi. Tylko wypraktykowany synowy fundament spaja rodzinę – krzyczeli.

Kolejkowicze spoglądali z zazdrością, a zarazem czuli wspólnotę w tej pruderyjnej empatii, a może szukali czegoś tu i teraz na zaistnienie.

Tam, gdzie zachodziły na siebie spojrzenia, potęgowała się kontrola nad ich umysłami, oczy jak dale i bliże dumnie wybiegały poza twarze. Drgały mięśnie, a nerw promieniowy zgięty w pięść, czekał na wyprost i uderzenie.

Pokorni i cisi czekali na kawałek nieba i wierzyli, że tylko teizm doprowadzi do wybawienia.