Polacy nic się nie stało.

Dla nas Mistrzostwa Europy w piłce nożnej się kończą.

Czy mogło być inaczej? Nie, nie mogło. Powiedzmy sobie szczerze, losowanie nie było korzystne. Wylosowaliśmy potęgi piłkarskie i można było się spodziewać masakry, a pojawił się łagodny deszczyk. Mżawka, można powiedzieć.

Pierwszy mecz to popis dublera Roberta Lewandowskiego. Tylko nieliczni wiedzieli, że nasz lider miał kłopoty gastryczne i nie mógł wystąpić w pierwszym spotkaniu. Jednak by podtrzymać morale w naszej reprezentacji, wystawiliśmy dublera Roberta. Był rewelacyjny, wygląd identyczny, miny także i co ważne robione we właściwych monetach. Na sukces Jacka Biekarta (dubler) pracowała także kosmetyczna Joanna Zwiewna i reżyser Robert Bieniak. Niestety Jacek nie grał tak dobrze, jak RL, a reszta zespołu nie podołała. Jednak jak można wygrać z zespołem z kraju mającym wyższe góry? Nie mówię o Gerlachu, który zdecydowanie zawstydza polskie szczyty, ale o słowackich Rysach, które są nieznacznie wyższe od naszych polskich. Niby cztery metry, ale zawsze coś. Nie można także przejść obojętnie nad tym, że Duda wybrał Słowację i to ten kraj reprezentował. Czy to była zdrada, niech każdy odpowie sobie sam. Jednym słowem nieznaczna porażka nie była powodem do wstydu, a raczej dumy. To właśnie po tym meczu radośnie krzyknęliśmy.

– Będzie mecz o wszystko!

Z optymizmem patrzyliśmy na kolejne boje biało czerwonych. Drugi mecz z Hiszpanią wydawał się łatwiejszy. W końcu bezrobocie w tym kraju jest znacznie wyższe niż w Polsce, a wśród młodych, to przepaść. Powszechnie też wiadomo, że naród ten jest mniej pracowity od Polaków. Ostatecznie Hiszpania kojarzy się z wiecznymi wakacjami i labą, a to mogło uśpić naszych piłkarzy. Tak też się stało i Polacy dali sobie strzelić frajerską bramkę. Później było znacznie lepiej. Pracowitość widać było gołym okiem i w końcu doczekaliśmy się gola. Bezradni Hiszpanie fuksem wywalczyli karnego, ale nic nie mogli więcej zrobić. To ich przerosło, a Polacy zrobili to, co lubią najbardziej. Zainicjowali strategię pełnego chaosu, nogi i ręce plątały się w naszym polu karnym, a Hiszpanie bezradnie tańczyli, raz z piłką raz bez niej. Osiągnęliśmy zwycięski remis i szczęście wypływało z gardeł wiernych kibiców. Eksperci wiedzieli, że czeka nas...

Kolejny mecz o wszystko połączony z meczem o honor. Jednym słowem zastosowano efekt synergii.

Tym razem było trudniej. Osłabieni potopem szwedzkim z obawą podchodziliśmy do tego meczu. Już początek meczu potwierdził obawy. Druga minuta i prowadzenie Szwedów. Ponownie można było zadać pytanie, czy mogło być inaczej? Nie, nie mogło. Wszyscy z wyłączeniem daltonistów widzieli wściekle żółte koszulki rywala. Każdy wie, że najwięcej mistrzostw świata ma Brazylia, a zawodnicy tego wspaniałego kraju grają...

– W żółtych koszulkach ¬ ryknąłem, bo to jest przecież oczywiste.

Żółte koszulki to połowa sukcesu w futbolu. To niestety nie było wszystko. Ich bramkarz ubrany w nierzucający się w oczy strój, był niemal niewidoczny dla naszych kopaczy, co jak wiadomo, utrudniało im strzelenie gola. No bo jak, gdy bramki strzeże niewidzialny duch. Gdzie uderzyć?

No a sędzia ubrany na niebiesko, to jawna kpina. Na początku lat osiemdziesiątych sędziowie ubierali się na czarno, a my wygrywaliśmy. Zmiana mody była ciosem dla naszej piłki nożnej, z której nie umiemy podnieść się do dnia dzisiejszego.

Oczywiście nie tylko kolory pogrążyły biało czerwonych. W ostatnim meczu zagrał ponownie Krychowiak, a to oznaczało. Pisać mi nie wypada, co oznaczało. No a Lewy? Lewy uratował honor reprezentacji, szkoda że nie zagrał w pierwszym meczu. Może byłoby inaczej.

Teraz nie pozostało nic innego, jak ryknąć:

– Polacy, nic się nie stało, Polacy nic się nie stało!