Polska

Polsko moja, matko duszy

Tyś co serca wielkie kruszysz

Urokliwaś snu kraino

W której rzeki miodem płyną

Mimo, że twój język trudny,

Finezyjny, ciut obłudny

Nie wyrazi nic na świecie

Jak się czuję w polskim lecie

Kiedy wiatr wiosenny wieje

Kiedy jeszcze mam nadzieję

Kiedy w dłoniach ściskam wiśnie

Samo się na usta ciśnie:

Nie ucieknę z Polski nigdy!

Gdyż rozwija moje skrzydły

Choć mnie zbroi w grube blizny

Nie opuszczę mej ojczyzny!

Polsko, mam już prawie wszystko

Wiesz, nie lubię mierzyć nisko

Lecz jak umrzeć mam spokojny

Daj mi miłość zamiast wojny...