Pokalane poczęcie.

Wisiałem pod sufitem, oczy mi świeciły, jak małe lampki. Nagi, w krzesełku z uprzęży,

robiłem tę kupę cały spotniały.

Kapało ze mnie, zrobiła się już kałuża z wydzielin. W końcu, z ostatnim jękiem, wyślizgnęło

się to ze mnie, mały kadłubek bez rączek. Plasnęło z rozbryzgiem. Ulga.

"Trochę lipa, że bez rączek" - cytat z klasyka.

K. moja żona dopominała się o resztę. Jaką resztę, kobieto? No, rączki, gdzie rączki?

Nie będzie rączek, nic nie będzie.

No to wiś sobie dalej, aż wysrasz wszystko, razem z flakami.

No to wisiałem, jak ochłap mięsa i srałem. I faktycznie, najpierw wypadł odbyt, a zanim cała

reszta. Dziwnie tak było patrzeć na kupkę parujących jelit, ale rączek nie było.

Posmutniałem.

Na frasunek - modlitwa, to jedyny ratunek.

Poleciały ojczenasze, zdrowaśki, reszty nie znałem.

Pacierze klepiesz? Trzeba klęczeć, a nie wisieć. To mój krzyż, kobieto.