O mnie
Piszę po to, żeby poruszać a nie dekorować. W moim pisaniu słowo jest nożem a nie wstążką; czymś co ma ciąć, otwierać, przecinać milczenie i odsłaniać to, co człowiek chowa pod skórą. Szukam prawdy, nie ozdób. Surowość mojej formy nie jest brakiem - jest przestrzenią, ciszą między uderzeniami serca. Miejscem, w którym emocje mogą wybrzmieć bez wstydu i bez pudru. W moich utworach nie chodzi o dopowiedziane do końca zdanie ale o to, co zostaje w człowieku, kiedy przestaje czytać.
Poruszam tematy dotyczące każdego człowieka: sens życia, stratę, pragnienia, miłość, wyczerpanie, samotność. Nie ma u mnie cenzury i tematów tabu.
Piszę o tym, co ludzie często tłumią albo przed czym uciekają - o rzeczach trudnych, bolesnych, wstydliwych.
Nie staram się tworzyć łatwych, uspokajających ani ładnych tekstów - mają być prawdziwe i wywoływać refleksję. Nie interesuje mnie lekki zachwyt, dla mnie ważny jest punkt, w którym czytelnik poczuje, że coś w nim drgnęło, choć nie wie jeszcze co.
Moje utwory nie dają gotowych odpowiedzi. One zostawiają otwarte drzwi. Dają przestrzeń, żeby czytelnik mógł rozpoznać własną ranę albo własne pragnienie czy doświadczenie w lustrze słów, jeśli odważy się tam spojrzeć.