Przemijanie

Za oknem plucha. 


W nagich koronach drzew

ostatnie liście drżały,

jakby lękały się odejścia.

A przecież przemijanie

jest istotą życia,

cichym obowiązkiem

wobec natury,

poddaniem się rytmowi,

którego nikt nie kwestionuje.

Czas mijał powoli.


Żadnej odpowiedzi.

żadnego znaku.

Chociaż od tamtej pory

dużo się zmieniło,

sytuacja była absurdalna,

niemal groteskowa.

Przytłaczającą ciszę

przerwał gwałtowny deszcz.

Jesienne krople stukały

melodyjnie w szybę

w rytm staccato –
jak wtedy.

Właśnie ostatni liść

opadł majestatycznie

na wydeptaną

na trawniku dróżkę,

zawirował i odleciał

bez pożegnania.


Rozmazane w kałuży

odbicie chmur zadrżało

w porywach wiatru.


Czyżby nie było już odwrotu?

Patrzę na fotografię

na dębowym stole –

milczę.

To wszystko,

co po tobie zostało.

Garść wspomnień.