Przypał

Był przypał. Plecione ze strun wiatru kształty na niebie, rzuciły się cieniem na pobliską dolinę. Ta, zgnieciona mocno, zaczęła zaciskać gardło wokół rzeki. Zmącona nagłym atakiem woda jeżyła się, uderzając coraz silniej o kamienie.

Wszystko trwało może krótką chwilę. Nim nieboskłon nie skłębił się czernią, która rozgania dzieciaki do domów, a kobiety pośpieszenie zdejmują pranie, nim tyle co wyschnięte, zmoknie na deszczu. Ratujmy się na moment przed tragedią, która jest aktem natury. I w tym właśnie upatruję negliż. Gdy znika słońce i światło matowieje, drzewa szeleszczą, jak grzechotka węża lub pies, który strzepuje z sierści krople wody, świat staje się nagi. W ludziach pojawia się pierwotny lęk, a w naturze pierwotna siła. I wtedy dostrzegam w tym jakimś balans. Na moment równowaga zostaje przywrócona. Na chwilę. Niebawem ludzie znowu wyjdą z domów, myśląc, że stali się panami nieba i ziemi.