Przypowieść o gównie

Był sobie człowiek. Szedł właśnie ze sklepu do swojego domu. W ręku trzymał foliową torebkę, a w niej warzywa, owoce i same najlepsze rzeczy. Szedł sobie spokojnie, spoglądał na słońce i niebo. A innym razem na drogę. Droga była zaniedbana. Było w niej wiele dziur z deszczową wodą. Drogę usypano ze żwiru i innych kamyków.

Tak się zapatrzył człowiek, że aż wdepł w gówno.

– Szlag – wrzasnął.

Spoglądał wtedy w niebo z zażenowaniem. Bardzo wnerwiony pomyślał o czymś. Wyglądał jakby się zastanawiał. W końcu poszedł dalej prosto. Tak jakby nigdy nie wdepł w gówno.

Mężczyzna ostatecznie dotarł do swojego domu. Żona machała do niego z okienka. On odmachał. Położył foliówkę pod drzwiami w ganku.

Facet użył gówna jako nawozu, by pożywić samotną jabłoń, która była jedynym drzewem rzadko dającym cokolwiek. Jabłka z drzewa nigdy nie były zbyt smaczne.

W końcu drzewko do wiosny podrosło. Pierwsze jabłko zostało zjedzone przez syna. Zasmakował, że aż wziął kolejne, a pestki zasadził. Ojciec też zjadł, żona także.

– Tato, dlaczego te jabłka są takie smaczne – zapytał ze zdziwieniem syn.

– To dlatego, że tatuś użył gówna, jako nawozu. Nawóz dla roślin jest jak jedzenie dla ludzi. Zapamiętaj to synu.