Pułapka uczuć
Zamknięta klatka
Mała przestrzeń
Ciche kroki
Jeden dotyk
którego się boję
Jak parzy skórę
mocno wbijając się
w drżące serce
bez nadziei na dalsze
wolne, pełne uśmiechu jutro
Zapętlony dotyk w świecie
bez wiary na spokój
Nieokiełznany bunt roztrzaskujący się o
niewzruszone metalowe pręty wołające wciąż
o jeden oddech nastającego jutra
zatopione łzy w chłodnej pustyni
Wiatr szumiący cicho na dnie oceanu
Malutki płomyk spokoju fruwający gdzieś obok
obok kruchego ciała unoszonego w przestrzeni
w małej przestrzeni zapełnionej cichymi krokami
Ten jeden dotyk co pali skórę człowieka
Rozrywając zaufanie w małej, zamkniętej klatce
Ten jeden dotyk wbijający się w serce
Przestrzeń wypełniona cichymi, upartymi krokami łamiącymi
Kruchą
Iluzję
Siedmiu
Zasad
Komentarze (7)
Dziękuję Wam! Anonimowe Ktosie, miło. Bardzo. Tak lepiej! Jak ogarnę swój napęd twórczy, to pewnie Was i znajdę. Niedługo.
Genialne, bardzo mi się podoba. Daję piątkę! ;)
Alisa, miło mi!
Nie będę się rozpisywać, bardzo dobry wiersz : ) 5
Angela, dziękuję bardzo!
Gdyby tylko nieco z niego pousuwać.
Te dłuższe wersy totalnie nie pasują do tekstu, choć to tylko moje zdanie.
Ogółem, to jest ładny. Szczególnie te pierwsze dwie strofy no i ostatnia tak mnie uśmiechnęły.
4, gdybym zostawiał gwiazdki.
Pisarzu z poddasza, niestety usuwając straci swój sens, ponieważ ilość zlepionych słów oraz przymiotników, zaimków w zwrotce się zwiększa. Od 2, przez 3, 4, 5, 6 oraz właśnie 7, by zakończyć to ma 1, na złamanych zasadach, gdzie w ostatnim wersie znajduje się 6 takich elementów, nie 7, skąd pierwsza zwrotka nawiązuje do tego, ale jako że jest 1 to również oddaje sens wiersza, gdzie te 7 zasad jest wałkowanych.
Miło mi jednak, że zajrzałeś! Zawsze miło jest usłyszeć coś fajnego z ust dobrego.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania