Refleksja

Światłem wydobyta z mroku

przestrzeń rzuca nikły cień.

Stoimy pomiędzy.

W zgiełku dnia

unosimy ciała jak lekkie okrycia.

Tkaniny poruszane wiatrem

układają się same,

jakby ktoś chciał nadać im znaczenie.

W środku nas

coś drży cicho —

jak ptak ukryty

w uśpionym czasie.

Na krawędzi

oddech przychodzi i odchodzi,

nie pytając o zgodę.

Światło wyłania się nagle

z miejsca, którego nie widać.

Rozlewa się

i zmienia wszystko.

W powietrzu wiruje

poderwany z ziemi pył.

Opada na dłonie

cieniem.

Chłód przechodzi przez przestrzeń

i zostawia ślad

na powierzchni myśli.

Schylamy się czasem,

jakby coś można było jeszcze odnaleźć.

Światło nie gaśnie.

Porusza.

Z niego wychodzi każdy kształt,

choć żaden go nie zatrzymuje.

I tylko to, co powstaje,

na chwilę

oddziela się od niego.

Trwa bez wysiłku.

A my

stoimy w jego blasku —

między tym, co znika,

a tym, co pozostaje.

Tekst rozwijany był w dialogu z AI jako narzędziem pracy nad słowem.