repasaże panieńskich wianków

wszystko było w zasięgu czasu

powaga miejsca gdzie kiedyś

był cmentarz cholerny

pamiętliwy księżyc z urzędu

wiążący na zawsze cienie

z letniego wysypu desperatów

dziewczyna która zapewniała

zakwasem na przyszłość

i całowała w swoim dialekcie

a potem przystawiła mnie

do niebosiężnych westchnień

z ciepłych bałabuchów

nazajutrz podjadany

uszkodzony plaster z miodem

pachniał natrętnie czymś

z jej wielokwiatowego dna

powinna trafić do nieba

oczyszczona przez pszczoły