Requiem dla spalonych kołysek

cień położył się rano na wysokie kłosy

gdy ziemia zamiast rosy piła gęstą czerwień

sierpy co dotąd żywiły zmęczone dłonie

rozcięły bez litości nić poranka

zamilkły nagle bezpieczne wieczorne pacierze

zasnęły całe wioski w uścisku popiołów

nim noc zdążyła okryć

porzucone wieże

zostawiłeś tam panie niedokończoną pieśń

i kołyski rzucone w dymiące burzany

nikt nie zliczy tych mogił ukrytych wśród drzew

gdzie wiatr dziki tarmosi lasu nieme rany

dziś tylko trawa rośnie wyższa i ciemniejsza

a ziemia wciąż pamięta tamten nagły chłód

nie ma już tamtego nieba został tylko dym

który gryzie w oczy następne pokolenia

a w rzekach ciągle płynie cichy nieskończony żal