Ritha and Fanthomas TW 4.0 #3 Hmmmmm... Ooooo... (część 1)

Kto: Bibliotekarz-kanibal

Gdzie: Chodnik skuty lodem

Co: ratowanie rannego wilka

Spoglądał na nią każdego dnia. Przychodziła codziennie o tej samej porze, zawsze w jednej z trzech bawełnianych sukienek — bordowej, grafitowej lub w odcieniu zgniłej zieleni. Gdyby głębiej się zastanowił, zapewne mógłby przypasować kolor do dnia tygodnia. Pedantyczna, nudna powtarzalność. Czytała ckliwe powieści, czasem jakąś biografię. Nie pamiętał momentu, kiedy obojętność ewoluowała w nienawiść. Nocami marzył, by móc ją ugryźć. Wyrwać kawałek skóry, mały, nic nieznaczący kawałek niej.

To był bardzo mroźny dzień. Chodniki wokół biblioteki skuł siarczysty mróz. A on jak zwykle włożył buty na śliskiej podeszwie. Wywrócił się i obtarł nadgarstek, co jeszcze bardziej spotęgowało uczucie frustracji. Potem jednak koło fortuny zaczęło obracać się we właściwą stronę, gdyż zobaczył kobietę jak wychodziła z biblioteki z nową powieścią o Greyu pod pachą. Podbiegł do niej uważając, by nie wywrócić orła i zaatakował.

— Cześć — powiedział.

Szarpnął ją za sukienkę, bo nie usłyszała. Dopiero po chwili zorientował się, że miała w uszach słuchawki.

— Przepraszam, myślałem, że... Zaraz, czy my się nie znamy? — zapytał.

— Nie — odparła dziewczyna z chwilą zawahania.

— A dwa dni temu w bibliotece? Pożyczyłaś jakiś romans. Szybko się z nim uporałaś.

— Wcale nie. Nie spodobał mi się. Zostawiłam sobie na lepszą chwilę.

— Jestem Albert. A ty?

— Hortensja, ale... Muszę już iść.

Szedł za nią aż do samego mieszkania, cichaczem, chyłkiem, niepostrzeżenie. Całą drogę pilnował, by zachowana odległość pozwoliła na pozostanie w cieniu i końcową niespodziankę. Prochowy płaszcz, cygaro i ciemne okulary dopełniłyby odgrywanej sceny, jednak on miał na sobie po prostu szarą kurtkę z motywem wilka na plecach, adidasy i szalik w barwach lokalnej drużyny piłkarskiej. Sam nie wiedział, co strzeliło mu do głowy i dlaczego właściwie poszedł za nieznajomą, jednak w tamtym momencie już wiedział, że nie zawróci. Ciągłe obserwowanie kobiety, sprawiło, że przestała jawić się dla niego jako obca osoba. A skoro byli znajomymi, to mógł do niej wpaść. Nie widział przeciwwskazań.

Weszła do kamienicy – on za nią – klatką schodową na trzecie piętro – on także – otworzyła drzwi do mieszkania, znikając w środku – on rzucił się pędem zza winkla, pakując w nie stopę. Ich wzrok zderzył się kolejny raz. Nie zdążyła zatrzasnąć, gdy pchnął ją do środka. Brzdęk uderzających o podłogę kluczy, był jedynym dźwiękiem, który zakłócił niemy szok dziewczyny.

Bibliotekarz zamknął drzwi, klucze wrzucając do kieszeni spodni.

— Cześć, nie bój się… — bąknął, nie wpadając na nic mądrzejszego. — Nic ci nie zrobię.

— Odejdź!

— Wpadłem tylko na chwilkę. Na ciasteczka i herbatkę. No, nie bój się, przecież cię nie zgwałcę.

— Wynoś się, bo zacznę krzyczeć. Wyglądasz obleśnie i śmierdzisz.

— Co? Coś ty powiedziała?

Mężczyzna popchnął dziewczynę na podłogę. Teraz była już zdana tylko na jego łaskę. Jak się okazało świadkiem zajścia była starsza kobieta o imieniu Maud, która następnego dnia została znaleziona zgwałcona i zamordowana, podobnie zresztą jak jej sąsiadka z naprzeciwka, Hortensja Ebenezer.

Detektyw LaCrosse przybył na miejsce zbrodni w podłym nastroju. Nie chciał oglądać żadnych ciał ani innych podobnie odrażających rzeczy. Praca go denerwowała i miał ochotę rzucić ją w cholerę. Niestety był dobry tylko w jednym. Odnajdywaniu zbrodniarzy i wymierzaniu im sprawiedliwości.