Rozdział 6

Komenda o tej porze tętni zmęczeniem, które czuć w powietrzu jak odór starej kawy i przypalonego tytoniu. Mijam biurka zawalone papierami, ignorując pytające spojrzenia kolegów z nocki. Niektórzy udają, że śpią na segregatorach, inni gapią się w monitory wzrokiem, który dawno stracił ostrość. Wchodzę prosto do gabinetu Owensa bez pukania.

Kapitan siedzi za biurkiem, które wydaje się dla niego za małe. Owens to człowiek budzący na pierwszy rzut oka zaufanie – ma tę swoją lekko poczciwą twarz faceta, którego chciałbyś mieć za sąsiada na grillu. Nosi starannie przystrzyżone wąsy, a lekka nadwaga dodaje mu aury spokoju. Ale wiem, że to tylko fasada. Podnosi wzrok znad raportu. Gdy widzi moją minę i smar na butach, jego twarz zaczyna powoli zmieniać kolor. Odcień przechodzi od zdrowego różu do głębokiej czerwieni.

— Adam, mówiłem ci wyraźnie... — zaczyna niskim głosem, ale przerywam mu, rzucając brudny notatnik na czysty blat biurka.

— Mamy mechanika, kapitanie. Ratchet. Widział białą furgonetkę, o którą tak bardzo nie chciał pan pytać. Kilka tygodni temu montował w sypialni Hegry’ego skrytkę. Za maskownicą grzejnika. Katy kazała mu tam schować teczki, których Frank miał nigdy nie zobaczyć. Jakieś projekty, papiery.

Owens zaciska dłonie na krawędzi biurka tak mocno, że bieleją mu kłykcie. Twarz mu płonie. Miły sąsiad zniknął.

— Ratchet to rzezimieszek z doków! — huczy, a głos niesie się przez zamknięte drzwi, uciszając rozmowy na korytarzu. — Chcesz uderzać w najważniejszego architekta w stanie na podstawie słów faceta, który nie potrafi napisać nazwiska bez błędu?

— Ten facet słyszał ich kłótnię, kapitanie. Słyszał, jak Katy krzyczała, że projekt jest skończony i Frank już jej nie potrzebuje. A potem był strzał. Brudny strzał, co pasuje do tego, co Greg znalazł na miejscu. Mamy motyw: szantaż dokumentami, które ukryła w ścianie. Frank wiedział, że ona może go zniszczyć jednym telefonem do nadzoru budowlanego.

Owens wstaje, brzuch opiera mu się o krawędź stołu. Przez chwilę panuje cisza, w której słychać tylko miarowy szum klimatyzacji i tykanie starego zegara.

— Skrytka za grzejnikiem? — pyta cicho, a czerwień na policzkach nieco blednie, zastąpiona przez czujność szczura zapędzonego w kozi róg. — Jeśli tam wejdziesz bez nakazu, Hegry zje cię razem z butami. A jeśli ja wystąpię o nakaz na podstawie słów jakiegoś „Ratcheta”, prokurator wyśle mnie na badania psychiatryczne.

— To niech pan spojrzy na to inaczej. — Robię krok w stronę biurka, aż czuję zapach jego wody po goleniu. — Jeśli te dokumenty tam są, Frank właśnie ich szuka. Jeśli on znajdzie je pierwszy, spłoną w kominku. A wtedy nigdy nie dowiemy się, dlaczego ta kobieta musiała zginąć we własnym salonie.

Owens gładzi wąsy. Widzę, jak walczy w nim strach o stołek z resztkami instynktu starego gliny.

— Daję ci dwadzieścia cztery godziny, Adam. Ale pamiętaj – oficjalnie wciąż masz zakaz zbliżania się do tej posiadłości. Jeśli dasz się złapać, wystawię cię na pożarcie.

— Rozumiemy się, kapitanie.

Wychodzę z gabinetu i niemal wpadam na Marka. Stoi przy automacie z wodą, bębniąc palcami o plastikowy kubek. To on mnie tu wprowadzał. To on przez pierwsze lata pilnował, żebym nie wyleciał z hukiem, gdy „poczucie sprawiedliwości” brało górę nad procedurami. Jest starszy, ma siwą brodę i oczy kogoś, kto widział już każdy rodzaj ludzkiego upadku.

— Słyszałem ten ryk Owensa z drugiego końca korytarza, młody — mówi niskim, spokojnym głosem. — Znowu kopiesz gniazdo szerszeni.

— Hegry zabił żonę, Mark. Mam świadka na skrytkę w ścianie.

Mark kładzie mi dłoń na ramieniu. Uścisk ma wciąż tak samo mocny jak dziesięć lat temu.

— Świadek to tylko słowo przeciwko fortunie Hegry'ego. Pamiętasz, co mówiłem pierwszego dnia? Jeśli chcesz upolować kogoś takiego jak on, musisz być czystszy niż on. Jeden błąd przy nakazie, jedno wejście bez papierów i on cię zniszczy. Nie tylko jako glinę. Zniszczy cię jako człowieka.

— Nie mogę po prostu patrzeć, jak on siedzi w tym ogrodzie i czyta jej maile, podczas gdy ona leży w salonie.

Mark patrzy na mnie długo. Widzę w jego wzroku troskę mentora, który boi się, że uczeń właśnie biegnie prosto w przepaść.

— To znajdź coś, czego nie da się podważyć w sądzie. I Adam... rób to z głową. Nie chcę cię wyciągać z aresztu wewnętrznego.

Odchodzi, a ja zostaję na korytarzu. Na rogu czeka Greg. Podaje mi kubek z wrzątkiem, a drugą ręką, niemal niezauważalnie, wsuwa w dłoń pendrive’a.

— Nagrania z monitoringu sąsiadów Hegry’ego — szepcze. — Owens kazał je wywalić, ale zrobiłem kopię. Sprawdź kamerę numer cztery. Frank kłamał w osi czasu.

Wróciłem do kanciapy. Zaduch, monitor i przygaszona lampka. Usiadłem przed ekranem i odpaliłem to, co dał mi Greg. Kamera nr 4, ogród. Obraz czarno-biały, ziarnisty. Frank siedział na niskim, kamiennym murku. W dłoni trzymał telefon. Blask ekranu oświetlał jego twarz jak maskę pośmiertną.

Patrzyłem na to przez dobre dziesięć minut. Frank siedział tam sztywno, bez jednego ruchu. Jego kciuk przesuwał się powoli w górę ekranu. Czytał. Zgodnie z tym, co zeznał, wrócił do domu o 19:40 i natychmiast znalazł ciało. To nagranie było z 20:10. Pół godziny po tym, jak rzekomo zobaczył żonę w kałuży krwi, facet siedział w ogrodzie i spokojnie coś studiował. Żadnego dzwonienia po pomoc. Żadnego szoku. Tylko on, błękitny blask i martwa cisza nocy.

Greg miał rację – rozkład plam krwi sugerował, że ofiara nie poruszyła się od momentu strzału, a Frank po prostu czekał, aż czas zacznie działać na jego korzyść. Dopisałem na tablicy pod godziną 20:10: MUSZĘ SPRAWDZIĆ TEN TELEFON.

W głowie znów usłyszałem głos Marka: „Adam, emocje to paliwo, ale bez chłodnicy spalisz silnik”. Przekułem to w działanie. Sięgnąłem po słuchawkę. Była prawie trzecia rano.

— Tu detektyw Adam — powiedziałem do technika z cybernetycznego. — Potrzebuję logów z serwerów pocztowych Franka Hegry’ego. Między 19:30 a 20:30. Facet o 20:10 czytał maile żony, gdy ona jeszcze nie wystygła.

Odłożyłem słuchawkę. Przez te wszystkie bzdury prawie zapomniałem, że w celach na dole czeka Spooner. Zrobiłem to celowo – tutaj, za grubym betonem, był pod moją kontrolą. Spojrzałem na niego przez małe okienko w ciężkich drzwiach do cel tymczasowych. Siedział na pryczy, zwinięty w kłębek, nerwowo obgryzając paznokcie. Wyglądał żałośnie, ale był bezpieczny. Tu Ben mu nic nie zrobi. Tutaj był jedynym żywym ogniwem łączącym mnie z furgonetką, której „nie było” w raporcie Owensa.

Odwróciłem się i ruszyłem w stronę wyjścia, czując na plecach ciężar każdej minuty, która minęła od znalezienia ciała Katy. Logika była bezlitosna: około dziewietnastwej Frank znajduje ciało. O 20:10, zamiast reanimacji czy krzyku, facet siedzi w ogrodzie i metodycznie przegląda pocztę żony. Szukał czegoś, czego ona nie zdążyła mu przekazać.

Wniosek: Skoro szukał tego w mailach, znaczy, że nie wiedział o skrytce Ratcheta. Albo wiedział, że coś istnieje, ale nie potrafił znaleźć wejścia.

Zegar na korytarzu wybił 3:30 rano. Owens dał mi czas do jutra, ale to nagranie dało mi coś więcej – przewagę. Frank wciąż błądzi w cyfrowym świecie Katy, podczas gdy ja mam w głowie mapę jej fizycznej twierdzy. Wyszedłem na parking przed komendą. Mgła zaczęła gęstnieć, osiadając na karoserii Forda Victorii jak siwy nalot. Wciągnąłem głęboko do płuc wilgotne powietrze. Czułem w nim zapach nadchodzącej burzy.

Mark miał rację. Jeśli tam wejdę bez nakazu i nic nie znajdę, Hegry mnie zniszczy. Ale jeśli tam nie wejdę, pozwolę mu dokończyć projekt, w którym morderstwo jest tylko drobnym błędem w kosztorysie. Oparłem czoło o zimną szybę Victorii, czując, jak zmęczenie powoli zamienia się w czystą, lodowatą determinację. Telefon milczał. Błękitny blask ekranu z nagrania wciąż wypalał mi dziurę w mózgu.