Salunac.

Naprzeciwko siebie przy dużym biurku siedziało dwóch mężczyzn.

- Nazwisko? - spytał lekarz, Poy Korn. Pacjent spojrzał na niego półprzymkniętymi oczami. Wyglądał na naćpanego, ale to były tylko leki uspokajające, które pacjent przyjmował.

- Salunac. Z "ce" na końcu. Przeliterować? - spytał od niechcenia. Pacjent, facet nazwiskiem Salunac, wyglądał na zmęczonego. Siedział naprzeciwko niego i obejmował pięść dłonią.

- Jesteśmy tu, bo...? - Korn uniósł brwi. Był prawie studwudziestokilogramowym, ogromnym, ciemnoskórym facetem po czterdziestce. Miał prawie dwa metry wzrostu i nosił małe, okrągłe okularki. Pacjent, najwyżej metr osiemdziesiąt, był dobrze zbudowany, ale wyglądał na zabiedzonego. Zgarbiony siedział i obejmował sam siebie.

- Jesteśmy tu bo... Bo? - spytał Salunac.

Lekarz westchnął. Pokazał jedną dłonią dwa palce, drugą trzy. Mężczyzna siedzący naprzeciwko drgnął zauważalnie, w ukryciu czego nie pomogła nawet obszerna piżama w gruby psi ząb.

- Dwadzieścia trzy, Salunac! Jesteśmy tu, bo podczas gry w kosza zaatakowałeś gwoździem innego pacjenta, i zanim sanitariusze dobiegli, zdążyłeś mu przebić oczy, rozszarpać gardło i wyryć liczbę dwadzieścia trzy na czole. I to wszystko w biały dzień, podczas meczu koszykówki, ledwo zaostrzonym gwoździem, w mniej niż minutę. Czym cię tak rozwścieczył? Czy przez to, że miał koszulkę Michaela Jordana z napisem 23 i jego drużyna wygrywała? Dlaczego zaatakowałeś, Salunac?

Facet nic nie odpowiedział.

- Dobrze, zacznijmy od rzeczy prostych: Skąd wziąłeś gwóźdź? - lekarz spojrzał na niego badawczo. Salunac wzruszył ramionami.

- Leżał sobie... Nie pamiętam, gdzie. Po tych tabletkach ostatnio jestem taki, taki...

Lekarz nie skomentował. Napisał coś ołówkiem w dużym kołonotatniku.

- Opowiedz mi o dwadzieścia trzy... Czy to ma związek z twoimi rodzicami? Rodzeństwem?

Pacjent poruszył się niespokojnie. Lekarz zauważył to od razu. Upłynęło kilka minut, zanim odpowiedział.

- Gdy miałem sześć lat, było nas dwóch... Był on, i byłem ja. Ja moje zabawki odkładałem na półkę... A on miał takie same swoje i rozrzucał je po pokoju.

Przerwał, pociągnął nosem. Mężczyzna siedzący naprzeciwko niego gestem zachęcił, by tamten kontynuował. Chwilę trwało, zanim się zebrał do kupy i zaczął ponownie.

- On... Mieliśmy kalendarz, taki jak w grudniu, każdy swój, i on... Wyjadł wszystkie czekoladki z mojego, a zamiast nich włożył... Kawałki...

O, nie, pomyślał Poy Korn. O, kurwa, nie. Znowu to.

- Swojej kupy. I zmuszał mnie, żebym je jadł, podczas gdy sam zajadał się swoją czekoladą. Więc jadłem... - mężczyzna zaczął się kiwać do przodu i do tyłu. - Dusił mnie! - zaczął łkać.

Poy zajrzał do historii pacjenta: Zabójstwa: Trzy. Usiłowania: Trudno zliczyć. A, nie, poprawka, Jordan zmarł. To cztery zabójstwa. Wszystkie ze szczególnym okrucieństwem.

- Więc któregoś dnia, gdy był dwudziesty trzeci grudnia, postanowiłem, że pomodlę się jeszcze jeden, ostatni raz, do Świętego Mikołaja.

- O co go poprosiłeś? - spytał lekarz, choć wiedział doskonale, o co Salunac prosił Mikołaja. Listy zachowały się do dziś. Nie mniej jednak, musiał zapytać.

- O to, żeby nikt mnie nie słyszał... Zakradłem się z nożem do łóżka brata i urżnąłem mu palec. Pociąłem na malutkie kawałeczki Wszystkie dokładnie umyłem i włożyłem do kalendarza. Mojego. Wszystkie dwadzieścia kawałeczków. Dwadzieścia trzy.

Eksponat "B", pomyślał Poy, ale nic nie powiedział. Słuchał.

- Na koniec urżnąłem mu głowę i też dokładnie umyłem, zanim włożyłem do siatki, i do pudełka i zapakowałem w kolorowy papier w mikołaje. I położyłem pod choinką...

Cała historia, dokładnie jak było, była znana Kornowi. Salunaca znaleźli rodzice, gdy siedział w pokoju i odbijał swoje okrwawione dłonie na ścianie. Maczał w krwi brata ręce, i pisał nimi wszędzie "23": Duże, małe, rozstrzelone po całym pokoju dziecinnym, wytapetowanym w postaci z komiksów.

23 i odbita ręka, 23 i odbita ręka, i tak w całym pokoju. Badania dowiodły, że faktycznie, kalendarz Salunaca zawierał próbki kału. Ale żeby od razu z tego powodu ucinać mu palec?

Ciemnoskóry lekarz westchnął. Spojrzał na mężczyznę siedzącego naprzeciwko, który w tym momencie wyglądał na zdjętego grozą. Patrzył gdzieś poza niego, w stronę okna.

- On tu jest! On tu jest! To on mi kazał! To on mi kazał! - wyciągnął rękę w stronę okna. Lekarz na ułamek sekundy zapomniał o profesjonalizmie zawodowym i odwrócił głowę w stronę okna. Na ułamek sekundy.

Tyle wystarczyło, żeby mężczyzna w piżamie wystrzelił ręką do przodu jak sprężyna, i wbił z całej siły, wyciągnięty nie wiedzieć skąd gwóźdź, prosto w szyję potężnego doktora. Wyskoczył do przodu, żeby uwiesić się całym ciężarem na ostrzu, ale Korn w międzyczasie zdołał odskoczyć z krzesła, więc gwóźdź "tylko" objechał mu po klatce piersiowej. Trysnęła krew. Lekarz wcisnął przycisk alarmu, ale nic się nie stało. Nie zadziałał!

Sanulac, nagle żwawy i przytomny jak tygrys, rzucił się na lekarza z krzesłem. Szamotali się przez chwilę.

- Podoba ci się gwóźdź? - pytał, usiłując odciąć lekarza od drzwi. - Wyrwałem go gołymi rękami ze starej palety i prostowałem po troszeczku każdego dnia. Gołymi rękami, godzinami szlifowałem szpic na brzytwę o betonową podłogę, ścianę, byle co, żeby był odpowiednio ostry. Żeby cię zajebać!

Lekarz obchodził biurko, trzymając szaleńca na dystans.

- Ale dlaczego, Salunac? Dlaczego? Dlaczego akurat mnie?

Salunac patrzył na niego, jak kot na mysz, którą zaraz zamorduje. Szaleństwo kotłowało się w jego oczach, niczym larwy na dwudniowym trupie w upał.

- Bo jesteś czarny! - ryknął i skoczył przez biurko, nadaremno usiłując dosięgnąć gwoździem lekarza. Poy Korn doskoczył do drzwi, wstukał kod awaryjny i wyskoczył na korytarz. Salunac został w środku. Tłukąc gwoździem szybę w drzwiach ryczał:

- Wracaj tu, czarnuchu! Wracaj tu! Zapierdolę cię! - zbił szybę i usiłował dosięgnąć Korna okrwawioną ręką.

Korn stał kilka kroków dalej i przyglądał się swoim obrażeniom. Rana na szczęście była płytka, ale i tak piekła jak cholera.

- SALUNAC, TY TEŻ JESTEŚ CZARNY! - ryknął Korn przez zwinięte w trąbkę dłonie tak, żeby szaleniec na pewno usłyszał. Mimo że dzieliły ich dwa kroki i drzwi z ciężkiej sklejki na wzmocnionych zawiasach, Korn nie był pewien, czy facet usłyszał.

- Co? - zapytał nagle tamten, przestając walić w drzwi. - Co jestem?

Korn wyciągnął ręce pojednawczo.

- Jesteś czarny, Sal. Jak twój ojciec, jak twoja matka, jak twój kolega którego zamordowałeś, jak twój brat... jak ja. Wszyscy jesteśmy czarni. Czarni! Czarni, rozumiesz?

Salunac zawył i trzasnął głową w resztkę szyby, przeciskając głowę na drugą stronę. Korn bezradnie obserwował, jak Salunac, wyjąc, usiłował przecisnąć też rękę, by się wydostać. Wył jak potępieniec. Krew utworzyła już plamę na podłodze.

- Uważaj, Sal. Krew jest śliska, możesz się pośliznąć. Najlepiej będzie, jak wrócisz do gabinetu - urwał. Mężczyzna zwany Salunacem faktycznie się pośliznął, stracił równowagę i poderżnął sobie trochę gardło o wystające kawałki szkła. Zawisł, żyjąc jeszcze, ale nie ważył się poruszyć.

Poy Korn westchnął.

A potem otworzył bez ceregieli drzwi, otworzył szufladę biurka i wyciągnął cygaro i gilotynkę do cygar. Najpierw odciął końcówkę cygara, a potem podszedł do zwisającego z drzwi mężczyzny i uciął mu palec. Przyłożył okrwawiony palec do miejsca, gdzie sam miał tylko kikut serdecznego.

- Trzeba było żreć kupsko i nie marudzić jak mała ciota, ty tępy czarnuchu.

***

napisane na kolanie, z dedykacją oczywistą. Nie jestem rasistą i nie promuję treści rasistowskich.