Sam

Cisza mieszka w fałdach skóry,

rozsypuje się jak proszek światła na pustym stole.

Samotność nie ma twarzy,

jest cieniem za plecami, który czasem się obraca,

zaskakuje chłodem wbitym w kości.

Ból jest wyłomem w krajobrazie myśli.

nieszczelnością w czasie,

dźwiękiem, który nie powinien istnieć,

a jednak trwa, rozdrapując ranę dni.

W ciemni źrenic odbija się bezkres,

niebo pozbawione gwiazd, zapomniane słowa,

i ten niepokój, co przypomina oddech,

zbyt ciężki, by go unieść, zbyt cichy, by go słyszeć.

Ale jest coś, co nie umiera,

co rośnie w rozdarciu,

jak korzeń w betonie,

jak śpiew, któremu odbiera się przestrzeń.

To samotność jest rymem bez rytmu,

niepojętym językiem serca, pulsującym głębiej

niż cisza,

niechciana, a jednak najprawdziwsza z prawd.