Sama do siebie

Świecie, ty mkniesz do przodu niczym petarda.

Na ludzkie słowa odporna, i charda.

Ile bym dała, by stać się nieczuła na chwilę.

By z mych oczu nie płynęły, dopływy lazurowego morza goryczy.

Bo chociaż życia nie znam, żyję tylko chwilę.

To jednego dnia widziałam, szczęście narodzin, i czerń śmierci.

Jednego dnia za rogiem spotkałam miłość.

Poto tylko, by przez jeden mały błąd ją stracić.

A ty wietrze mój spowiedniku, zanieś tych kilka słów memu ukochanemu.

Powiedz że wolę nie żyć wogóle, niż żyć bez niego.

I co dzień palić się z miłości, i kazać sercu być dzielnym.

A ty gwiazdo wieczna wędrowniczko, dziś jesteś bliżej mnie niż blisko.

Każesz mi się nad tym zastanowić.

Bo przecież skoczyć, w bezkresne ciemności mogę zawsze.

Lecz już nie zdąże z niej wyskoczyć.

Więc mam dwa wyjścia, paradoks prawda.

Chciałam być już morską pianą, a staję się twarda.

Jak ty świecie, chartowany ogniem ludzkich uczuć.

Dlatego wrócę do domu, zasnę w księżyca pełni.

Wieżąc, że mój los też się wypełni.