Ścieżki przeciwnych światów - rozdział 2: Spotkanie w cukierni (część 3)

"Pani Mizuri jest wyjątkowo miłą osobą" Pomyślał Roun. "Ale mam wrażenie, że zachowuje się tak, jakby wczorajszego dnia nie było. A przecież z jakiegoś powodu wtedy uciekła..."

Chłopak oparł głowę o rękę.

"Jak na dziecko, musi mieć niezłe nerwy, żeby sobie tak teraz ze mną rozmawiać. Pewnie gdzieś w głębi siebie trzęsie się teraz ze strachu..."

Roun spojrzał na jedzącą ciasto Karin.

"Jaka dziwna osoba."

--- --- ---

"Powinienem ją przeprosić." Pomyślał w końcu Roun. "Nie muszę jej nigdzie szukać, nie muszę kompletnie nic robić, wystarczy, że powiem 'przepraszam'..." Chłopak uniósł głowę i spojrzał w sufit. "Jak to możliwe, że tak trudna rzecz potrafi wydawać się tak bardzo łatwa?"

Inamura zamknął oczy.

"Proszę mi powiedzieć..." Zaczął a Karin spojrzała się w jego stronę.

Chłopak wziął głęboki wdech.

"Proszę mi powiedzieć!" Zawołał. "Uciekła Pani wczoraj, bo..." Chłopak głośno przełknął ślinę. "Bo się mnie Pani bała, prawda?"

Dziewczyna spojrzała ze zdziwieniem. Po chwili jednak uśmiechnęła się i jak gdyby nigdy nic wróciła do jedzenia ciasta.

"Gdybym się Pana bała..." Rzekła. "Już dawno przestałabym tu przychodzić."

Roun ponownie zamknął oczy i schylił głowę w dół.

Karin widząc to pomyślała, że jest dla Inamury ciężarem i sprawia mu tylko kłopot. A przynajmniej wyglądała jakby tak pomyślała.

Dziewczyna wstała.

Roun spojrzał w jej stronę.

Mizuri podeszła do lady i wzięła cztery ciasta, które wcześniej zamówiła na wynos. Spakowała je do torby, wzięła swój czerwony parasol i podeszła do drzwi.

"Dziękuje i... jeszcze raz przepraszam." Powiedziała i wyszła z cukierni.

Roun spoglądał jak Karin wychodziła z cukierni. Gdy już wyszła Inamura oparł łokcie o stół i schował twarz w dłoniach.

Po kilku sekundach chłopak wstał i wbiegł z cukierni.

--- --- ---

Gdy Roun wyszedł z cukierni rozejrzał się dookoła. Kilka budynków za cukiernią spostrzegł idącą chodnikiem Karin.

"Pani Mizuri!" Zawołał biegnąc w jej kierunku.

Dziewczyna odwróciła się.

"Tardiro ma w swoich szeregach całe mnóstwo rozrabiaków." Rzekł zatrzymując się i stając obok niej. "Nie żeby byli jacyś groźni... bardziej irytujący! Mimo wszystko, lepiej uważać. Może... odprowadzić Panią?"

"Dziękuje! Ale nie trzeba." Odparła dziewczyna.

Roun zacisnął pięść.

"Dlaczego nie mógłbym po prostu otwarcie powiedzieć co mnie dręczy!" Pomyślał.

Inamura schylił głowę w dół i spoglądał na chodnik.

"Bała się mnie Pani."

Karin spojrzała na Rouna.

"W rzeczywistości od początku się mnie Pani bała. Mimo to, odważyła się Pani ze mną porozmawiać i udawała Pani, że wszystko jest w porządku."

Chłopak uniósł głowę i zwrócił swój wzrok w stronę Karin.

"Ale to było zupełnie niepotrzebne. Nie musi Pani ze mną rozmawiać. I nie musi mnie Pani przepraszać."

Roun czując wielkie rozczarowanie ponownie spojrzał na chodnik. Gdzieś w głębi duszy miał nadzieje, że jego przekonania są mylne.

"Nie musi się Pani obwiniać, że się mnie boi. Jeśli to o to chodzi." Rzekł. "Nie jest Pani wyjątkiem."

Karin milczała. Inamura widząc to odwrócił się i zaczął powoli iść przed siebie.

"Zapytał mnie Pan, czy uciekłam, bo się Pana bałam." Powiedziała wreszcie, a Roun zatrzymał się. "Ja również chciałabym Pana o coś zapytać." Dodała. Inamura odwrócił się w jej stronę.

"Może Pani pytać."

Karin uśmiechnęła się.

"Co w Panu takiego strasznego?"

--- --- ---

"Co we mnie takiego strasznego? Jak by nie patrzeć, wszystko!" Pomyślał.

Zdumiony chłopak jeszcze przed długi czas patrzył jak Karin odchodziła.

W końcu dziewczyna zniknęła gdzieś za rogiem.

Roun stał kilka chwil bez ruchu.

"A niech to!" Zawołał w końcu. "Ja..." Chłopak westchnął. "Muszę z nią porozmawiać!"

Chłopak pobiegł przed siebie i minął miejsce za którym zniknęła Karin.

Tutaj się zatrzymał.

Usłyszał dziwny hałas dobiegający z kolejnej ulicy.

Chłopak szedł powoli, a im dalej był, tym wyraźniej słyszał ten hałas.

"Tak jakby rozmawiali..." Pomyślał.

Roun wyjrzał skrywając się za budynkiem. Ujrzał tam dwóch chłopaków... i Mizuri.

"Co to za goście?" Zmarszczył brwi. "Niemożliwe... to przecież... ten sam chłopak, którego spotkałem kilka dni temu. Pomogłem mu, a on się mnie wystraszył! Przez to głupie nieporozumienie muszę unikać spotkania z tym irytującym Tarno!" Chłopak przerwał nagle.

"O nie... oni... oni są znajomymi Tarno."

--- --- ---

Hejka :)

Trochę krótka część, ale chciałam coś wrzucić bo dawno nic nie było :)

Kolejna część będzie zakończeniem rozdziału 2 więc powoli przechodzimy do kolejnego :) Ale to i tak dopiero... nawet nie początek, bardziej począteczek, początunio ;D Wiem, że nie istnieją takie zdrobnienia :) Jeżeli chcecie, możecie zadawać w komentarzach jakieś pytania odnośnie bohaterów lub fabuły, chętnie udzielę rąbka tajemnicy, jednak oczywiście bez spojlerów :)

Mam nadzieję, że podobał Wam się ten fragmencik :)

Do zobaczenia w kolejnej części historii :)

Authorka

--- --- ---

Poprzednia część:

https://www.opowi.pl/sciezki-przeciwnych-swiatow-rozdzial-2-a130890/

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania