Skaza Anioła Rozdział I
Rozdział I: Wezwanie
Lokalizacja: Segmentum Ultima // System Baal // Wnętrze Barki Bitewnej Ostrze Baala
Data: 031.M42 // Początek
Zapis Chrono: Wizja Trzeciego Pana Kronikarzy
Wszystko zaczęło się od krwi i ognia.
Mephiston nie pamiętał, kiedy ostatni raz obudził się po śnie, który nie był koszmarem. Tym razem jednak nie potrafił odróżnić jednego od drugiego. Wizja wciąż pozostawała żywa, a jej obrazy nie chciały ustąpić miejsca rzeczywistości.
Widział wnętrze Osnowy. Pośród niematerialnej pustki płonęło światło tak potężne, że nawet jego umysł nie potrafił objąć jego ogromu. Była to wola Imperatora, uwięzionego na Złotym Tronie. Płonąca dłoń sięgnęła w głąb Immaterium i pochwyciła białawą, niemal ludzką postać. Mephiston rozpoznał ją natychmiast. Nie musiał widzieć twarzy ani słyszeć imienia.
To był Sanguinius.
Dusza Wielkiego Anioła wciąż tkwiła w chwili własnej śmierci, rozdarta bólem i wspomnieniem zdrady Horusa. Imperator skierował ją ku Baalowi. Przez krótką chwilę wszystko zdawało się zmierzać ku spełnieniu, lecz prądy Osnowy zmieniły swój bieg. Świetlista postać minęła czerwony świat, oddalając się od niego coraz bardziej. Przed nią otwierała się otchłań, w której czekały potęgi Chaosu.
Wtedy rozległ się głos.
– Straciłeś jedyną szansę na odzyskanie go...
Mephiston obudził się gwałtownie. Z jego ust popłynęła krew. Przez kilka chwil nie potrafił złapać oddechu. Leżał nieruchomo, wpatrując się w sklepienie kajuty, podczas gdy ból pulsował za jego oczami.
Nie było wątpliwości, kogo dotyczyła wizja. Nie wiedział jednak, dlaczego Imperator mu ją ukazał. Czy była ostrzeżeniem? Rozkazem? A może ostatnią próbą zwrócenia uwagi na coś, co wkrótce miało zostać utracone?
Jedno rozumiał: jeśli dusza Sanguiniusa minie Baal, może już nigdy nie odnaleźć drogi powrotnej.
Mephiston podniósł się z łoża. Nie czekał, aż ból ustąpi. Narzucił szaty, opuścił kajutę i ruszył korytarzami okrętu. Musiał porozmawiać z Dantem. Natychmiast.
Wiadomość o pilnym wezwaniu Lorda Kronikarza dotarła do Dantego, zanim Mephiston zdążył osobiście przedstawić mu powód swojej wizyty. Lord Regent nie zadawał zbędnych pytań. Polecił zebrać najważniejszych dowódców i dostojników IX zakonu.
Wkrótce w strategium okrętu zgromadzili się Mistrz Zakonu Krwawych Aniołów Dante, Mephiston – Trzeci Pan Kronikarzy, Najwyższy Kapelan Astorath Ponury, Arenos Karlaen – kapitan I Kompanii, kapitan II Kompanii Aphael oraz Sentikan, Mistrz Zakonu Aniołów Sanguine. Przy ścianach, w milczeniu, stała Gwardia Sanguińska. Jej złote pancerze odbijały blade światło holoprojektorów, lecz żaden z wojowników nie poruszył się ani nie odezwał.
Na środku pomieszczenia unosił się hologram systemu Baal. Czerwony glob powoli obracał się nad stołem, przypominając wszystkim, gdzie znajdowało się serce ich zakonu.
Dante siedział u szczytu stołu. Jego złota maska pozostawała nieruchoma, a dłonie spoczywały na blacie.
– Lordzie Kronikarzu – odezwał się w końcu. – Zwołałeś nas w pośpiechu i zażądałeś obecności najważniejszych dowódców. Powiedz więc, co się wydarzyło.
Mephiston przez chwilę milczał. Spojrzał na zgromadzonych, jakby próbował ocenić, od czego powinien zacząć.
– Miałem wizję – powiedział. – Nie taką, jakie czasem nawiedzają bibliotekarzy. To było coś innego. Zobaczyłem Imperatora.
W pomieszczeniu zrobiło się cicho.
– Jego dłoń sięgnęła w głąb Osnowy i pochwyciła duszę naszego ojca. Wielki Anioł wciąż tam jest. Wciąż trwa w chwili swojej śmierci, uwięziony w cierpieniu, które nie minęło od dziesięciu tysięcy lat.
Arenos pochylił głowę. Astorath zacisnął dłoń na rękojeści swojego Croziusa. Dante nie poruszył się, ale jego uwaga skupiła się całkowicie na Mephistonie.
– Imperator skierował duszę ku Baalowi – kontynuował Kronikarz. – Widziałem, jak zbliżała się do naszego świata. Lecz nie dotarła do niego. Minęła go i zaczęła oddalać się w głąb Osnowy. Wtedy usłyszałem głos Władcy Ludzkości.
Powtórzył im słowa, które usłyszał we śnie:
– „Straciłeś jedyną szansę na odzyskanie go...”
Mephiston przerwał. Nie chciał, by jego następne słowa zabrzmiały jak pewnik, którego nie miał prawa wypowiadać.
– Nie wiem, co dokładnie oznaczała ta wizja. Nie otrzymałem jasnego rozkazu. Nie usłyszałem, co mam uczynić. Ale zastanawiam się, czy Imperator nie wskazał mi drogi, którą powinniśmy podążyć. Czy chce, abym sprowadził naszego ojca z powrotem?
Przez chwilę nikt nie odpowiadał.
– Chcesz powiedzieć, że powinniśmy wskrzesić naszego Ojca? – zapytał kapitan I Kompanii.
– Chcę powiedzieć, że być może otrzymaliśmy ostatnią szansę, by ocalić jego duszę – odparł Mephiston. – Jeśli niczego nie uczynimy, może przepaść bezpowrotnie.
– A jeśli to nie jest wezwanie? – Arenos wyprostował się na krześle. – Jeśli źle odczytałeś wizję? Mówimy o naszym ojcu. O Prymarsze, którego śmierć ukształtowała nasz zakon i którego pamięć przetrwała dziesięć tysiącleci. Jego ciało spoczywa w pokoju. Nie możemy tak po prostu zdecydować, że naruszymy jego wieczny spoczynek, ponieważ jeden z nas ujrzał sen.
– To nie był zwykły sen – odpowiedział Mephiston.
– Wiem, kim jesteś, Lordzie Kronikarzu. Wiem również, jak wiele widziałeś i jak wiele poświęciłeś dla naszego zakonu. Nie podważam twoich słów. Podważam to, co zamierzasz z nich wywnioskować. Nie wiemy, co powrót Sanguiniusa mógłby oznaczać. Nie wiemy, czy jego ciało będzie w stanie przyjąć duszę ani czy sam Prymarcha zechce powrócić do świata, który tak bardzo się zmienił.
– A jeśli nie podejmiemy próby? – odezwał się Aphael. – Wtedy również podejmiemy decyzję. Pozwolimy, by dusza naszego ojca oddaliła się w Osnowę, choć być może mogliśmy ją ocalić.
– Nie twierdzę, że mamy działać bez rozwagi – dodał po chwili. – Obawy naszego brata są uzasadnione. Ale nie możemy udawać, że nic się nie wydarzyło. Jeśli wizja pochodziła od Imperatora, zignorowanie jej może być równie niebezpieczne jak podjęcie ryzyka.
– Niebezpieczeństwo nie jest argumentem, który powinien nas powstrzymywać – odparł kapitan Arenos. – Ale nie jest też powodem, byśmy porzucili rozsądek.
– Nikt nie mówi o porzucaniu rozsądku – wtrącił Mephiston. – Mówię o działaniu, zanim będzie za późno.
Dante uniósł dłoń. Nie był to gwałtowny gest, ale wystarczył, by rozmowa ucichła.
– Zanim podejmiemy jakąkolwiek decyzję, chciałbym usłyszeć pozostałych. Lordzie Kapelanie?
Najwyższy Kapelan przez moment patrzył na hologram Baala. Jego zbroja zdawała się pochłaniać światło, a maska śmierci nie zdradzała żadnych emocji.
– Przez dziesięć tysięcy lat żyliśmy w cieniu śmierci naszego ojca – zaczął. – Jego ostatnia walka stała się częścią nas samych. Każdy z nas zna opowieść o Wielkim Aniele, który stanął naprzeciw Horusa, wiedząc, że nie może zwyciężyć. Każdy zna ciężar, jaki pozostawiła po sobie jego śmierć.
Przeniósł wzrok na zgromadzonych.
– Ale nasza historia mówi nam również o tym, że jego dziedzictwo nie zakończyło się na pokładzie Mściwego Ducha. Widzieliśmy Sanguinora, Złotego Anioła, który jest symbolem jego szlachetności i nadziei. Jest także Czarny Anioł, odbicie gniewu i rozpaczy, które narodziły się w chwili jego śmierci. Od tamtego dnia dusza naszego ojca nie była już całością. Podzieliła się, a oba aspekty stały się częścią naszego istnienia.
Astorath zrobił krótką przerwę.
– Nie wiemy, co dzieje się z nimi w Osnowie. Nie wiemy, co stało się z duszą naszego ojca przez te wszystkie tysiąclecia. Ale jeśli Imperator rzeczywiście próbuje skierować ją ku Baalowi, być może nie powinniśmy odwracać się od tej szansy. Nie możemy jednak zapominać, że to, co pragniemy odzyskać, jest czymś więcej niż ciałem i imieniem. To nasz ojciec.
Jego słowa nie rozstrzygnęły sporu. Nikt nie poczuł się zwolniony z odpowiedzialności za to, co miało nastąpić.
Dante przez dłuższą chwilę nie odpowiadał. Powoli odwrócił głowę w stronę hologramu Baala. Czerwony glob obracał się bezgłośnie, obojętny na ciężar decyzji, która właśnie spoczęła na jego barkach.
– Przez całe moje życie... – zaczął, lecz urwał.
Zgromadzeni czekali.
– Przez całe moje życie służyłem pamięci Wielkiego Anioła. Jego naukom, jego poświęceniu. Próbowałem być takim synem, jakiego mógłby pragnąć.
Dante opuścił wzrok.
– Nigdy jednak nie sądziłem, że przyjdzie mi rozważać coś takiego. Że ktokolwiek postawi przede mną możliwość przywrócenia go do życia.
Zamilkł. Jego dłonie zacisnęły się na krawędzi stołu. Przez kilka chwil zdawało się, że chce powiedzieć coś jeszcze, ale żadne słowa nie opuszczały jego ust.
– Lordzie Regencie? – odezwał się Aphael
Dante nie odpowiedział.
– Lordzie Dante – tym razem zwrócił się do niego Sentikan.
Lord Regent Imperium Nihillus powoli uniósł głowę. Spod dolnej krawędzi złotej maski spływała pojedyncza łza. Potem kolejna. Nie próbował ich ukryć ani wyjaśnić.
Sentikan przez chwilę patrzył na niego w milczeniu.
– Pamiętasz Dewastację Baala? – zapytał w końcu.
Dante nie poruszył się.
– Pamiętam, że byłeś wtedy bliski śmierci. Twoje ciało przestało odpowiadać, a jednak nie odszedłeś. Wtedy spotkałeś się z nim. Z naszym ojcem.
W strategium nikt się nie odezwał.
– Rozmawiał z tobą, gdy leżałeś nieprzytomny. Widziałeś go, słyszałeś jego głos. Nie wiem, co dokładnie ci powiedział i nie zamierzam o to pytać. Ale wiem, że wróciłeś. I wiem, że od tamtej chwili niosłeś w sobie coś, czego nie mógł zrozumieć żaden z nas.
Sentikan odwrócił wzrok ku hologramowi.
– Nie wiem, czy wizja Mephistona jest odpowiedzią na tamto spotkanie. Nie wiem nawet, czy powinniśmy podejmować próbę. Ale jeśli istnieje choćby cień szansy, że możemy ponownie stanąć u boku naszego ojca, nie powinniśmy odrzucać jej bez namysłu.
Dante długo nie odpowiadał. W końcu wyprostował się na krześle. Kiedy przemówił, jego głos nie był już tak stanowczy jak wcześniej, lecz nie zabrakło mu siły.
– Przez dziesięć tysięcy lat strzegliśmy jego grobu. Pilnowaliśmy jego pamięci i broniliśmy tego, co nam pozostawił. Teraz może się okazać, że to właśnie my będziemy musieli zdecydować, czy pozwolimy mu odejść na zawsze.
Spojrzał na Mephistona.
– Nie wiem, czy Imperator rzeczywiście tego od nas oczekuje. Nie wiem, czy jesteśmy w stanie sprowadzić naszego Ojca z powrotem. Ale nie pozwolę, by jego dusza została pochłonięta przez Chaos, jeśli możemy temu zapobiec.
Dante powstał.
– Niech Imperator będzie nam świadkiem. Uczynimy wszystko, by Wielki Anioł znów stanął pośród swoich synów. Spróbujemy przywrócić naszego ojca do życia.
Nikt nie zaprotestował.
Nawet Arenos, choć na jego twarzy wciąż malowała się niepewność, pochylił głowę przed decyzją swojego Mistrza.
Dante jeszcze przez chwilę patrzył na czerwony glob.
Po raz pierwszy od bardzo dawna nie wiedział, czy podjął właściwą decyzję.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania