skunks

Wśród skunksów panują proste zasady. Im lepiej dany skunks umie smrodzić, tym wyższe miejsce zajmuje w hierarchii. Na szczycie stoi król skunksów zwany Najjaśniejszym Panem, który potrafi smrodzić jak żaden inny. Oprócz tego talentu bardzo cuchnie mu z paszczy z powodu gnijącego uzębienia i fermentującej pulpy wypełniającej go od środka.

- Nikt nas nie przekona, że zimny chłodek jest lepszy od ciepłego smrodku! - wieszczył podczas uroczystego zjazdu skunksów Najjaśniejszy Pan.

- Lepszy ciepły smrodek niż zimny chłodek! - krzyczał tłum wielbicieli.

Ale znalazł się wśród nich zdrajca. Był to prawdziwy farbowany lis, a właściwie farbowany skunks. Zakradł się w pobliże mównicy i rzucił w Najjaśniejszego Pana siekierą celując prosto w głowę.

Straszna broń ze świstem cięła powietrze. Śmierć zajrzała w oczy Najjaśniejszemu Panu...

I wtedy...

I wtedy...

Najjaśniejszy Pan zesmrodził się tak straszliwie, że krucyfiks spadł ze ściany, powietrze zadrżało i zgęstniało, siekiera zwolniła swój lot, jakby wpadła w gęsty kisiel i zawisła o piętnaście centymetrów od jego skroni.

Zamach się nie udał. Farbowany skunks został zlinczowany. W promieniu dwustu metrów padły wszystkie muchy i zwiędły kwiaty.

W dwunastnicę, czyli dwunastą miesięcznicę tego wydarzenia, znany piosenkarz zaśpiewał po raz pierwszy piękną pieśń na cześć Najjaśniejszego Pana pod tytułem: "Ach, co to był za smród!".

Piosenka szybko stała się nieformalnym hymnem wszystkich skunksów.

I jedyny minus, to że ściany zżółkły i trzeba było na nowo malować.