Smoła

nie jestem bogiem tylko smołą w was

co w gardle ością od grzechu staje

sumienia ceruję najbardziej porwane

splotem prostym krzyżykowym

z wraków wyciągam ławice ryb

by wpuścić je na nowe wody

i wpełzam na trupów liszaje nadpsute

w butach z rzemyków wśród gwiazd brukowych

żywić się będę więc tobą ty na mnie

i tak usiądziemy zakrąży ziemia

w nocnym szeptaniu mgielnych tramwajów

zrzucisz ołowiu ciężkie kajdany