Smutna prawda i maska kłamstwa

Patrzę w lustro.

Na prawdę?

To ja?

Uśmiech przyklejony do ust,

bezbarwną taśmą wspomnień.

Radosne oczy naszyte na powieki.

Odwracam się od nieszczęścia

z woskowym sercem w piersi.

Kruchym.

Ktoś omotał moje życie,

wokół własnej ręki.

Cienka nić szczęścia

długo nie wytrzymała.

Rozpadła się po lekkim naciągnięciu.

To przeważyło szalę;

skończyłam ten dział.

Wiem.

Przejdzie mi,

dam sobie radę.

Ale było by lepiej

gdyby ktoś był.

Był przy mnie.