Śpij dzisiaj ze mną - rozdział dwudziesty.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY.

Od dwóch tygodni w domu królował chaos, wszędzie były porozrzucane ubrania Klaudii i ogólnie nic nie było tak, jak być powinno. Sama już nie wiedziałam, która jest lepsza wyrachowana Marcelina czy może światowa Klaudia. Jeżeli uważała, że dwa lata spędzone w Anglii czynią z niej znawczynię, to się grubo pomyliła. Oczywiście English break fast było super pomysłem na śniadanie, ale o niczym więcej nie chciałam słyszeć. Na pewno nie pozwolę okleić ścian w salonie tapetą z motywem londyńskim. Mieszkałam w Polsce i byłam z tego dumna, a jak im tak bardzo odpowiada tamtejsza kultura, to mogę im zarezerwować bilety na samolot. Droga wolna i krzyż na drogę.

Właśnie przeglądałam oferty samochodowe, gdy do mojego pokoju bez pukania wtargnęła Klaudia. Zmierzyłam ją wzrokiem

-Wyjdź i zapukaj – wymruczałam.

Na jej własne szczęście zrobiła to, co chciałam.

-Proszę – krzyknęłam, zadowolona z siebie.

-Chciałam się zapytać, czy wybierzesz się ze mną na zakupy?

Czy wybiorę się z nią na zakupy? Bardzo dobre pytanie. Leniwie podniosłam się z mojego łóżka, złapałam ją za rękę i zeszłam z nią na dół. Otworzyłam drzwi do garderoby ogólnej, gdzie goście mogli zostawić swoje kurtki i wyciągnęłam wszystkie reklamówki. Popatrzyła na mnie, nie bardzo rozumiejąc, co robię.

-Najpierw to może przejrzałabyś swoje wczorajsze zakupy, a dopiero później szłabyś na drugie co? – zaproponowałam.

Nie czekając na jej odpowiedź, poszłam do kuchni. Czas na śniadanie i w tym momencie dotarła do mnie powaga sytuacji. W całej kuchni panował totalny syf. Stos brudnych talerzy właściwie krzyczących o umycie piętrzył się w zlewie, brudne kubki zajmowały większą część blatu – nawet czajnik był ubrudzony jakąś dziwną mazią. Podniosłam go za rączkę do góry i pokazałam Klaudii

-Możesz mi wytłumaczyć, co się z nim stało?

W odpowiedzi zaczęła się śmiać. Czy ja powiedziałam przed chwilą coś głupiego? Zdecydowanie nie.

Stałam tak i patrzyłam na nią, nie bardzo wiedząc, o co jej chodzi. Gdy już się uspokoiła i złapała z trudem oddech, spokojnym głosem udzieliła mi odpowiedzi.

-Ostatnio z Michałem gotowaliśmy w nim parówki.

Co gotowali? Parówki? Chyba śnię. Wściekła rzuciłam nim o podłogę. Miarka się przebrała. Nie zamierzałam dłużej tego tolerować. Mój braciszek niby taki czyścioch, a w czajniku gotuje parówki, bo już nie ma w czym.

-Nie wiem, jak jest w Londynie, ale teraz jesteś w Polsce i radze ci się wziąć za sprzątanie – wycedziłam przez zaciśnięte zęby.

Bez słowa, ku mojemu zadowoleniu posłuchała mnie. Ja z ręką w gipsie nie wiele mogłam. Czajnik, w którym gotowali parówki, przelał czarę goryczy.