Śpij dzisiaj ze mną - rozdział jedenasty.

ROZDZIAŁ JEDENASTY

Chodziłam, a raczej włóczyłam się po centrum handlowym od dobrych trzech godzin, zdążyłam obkupić połowę sklepów znajdującą się w tym miejscu. Sandra, w ostatniej chwili zadzwoniła do mnie, że coś jej wypadło i nie zdąży. Nie potrafiłam ukryć rozczarowania, chciała jej się wyżalić, a tak byłam skazana na samotne spędzanie wolnego czasu.

Myślałam nad rozmową, z Marceliną. Dziewucha miała tupet. Udawała nierozgarniętą i całkiem dobrze jej to wychodziło, a tymczasem wcale nie była taka głupia. Wszystko robiła na pokaz, była wredna. Ciekawe, co jeszcze jest w stanie wymyślić byle tylko pozbyć się mnie. Moja podświadomość podsyłała mi same czarne scenariusze – najgorszym z nich, była udawana ciąża.

Gdyby to zrobiła, pobiłaby samą siebie. Nikt nie ma prawa bawić się cudzymi uczuciami. Wiem, jestem w tym momencie hipokrytką, w końcu sama bawię się uczuciami Kuba — z jednej strony powiedziałam mu otwarcie, że nigdy nie będziemy razem, a z drugiej jednak wciąż podejmowałam grę.

Jakub wychowywał się w domu dziecka. Jego rodzice oddali go zaraz po narodzinach. Z ustaleń prywatnego detektywa, którego wynajął, za pierwszą swoją pensję wynika, iż są alkoholikami. Oddając go i zrzekając się praw, do niego wyświadczyli mu przysługę. Kto wie, kim by był, wychowując się przy nich i przesiąkając tym całym smrodem.

Czasami podczas poważnych rozmów, o ile takie się nam zdarzały, za każdym razem podkreślał, jak ważne jest dla niego posiadanie rodziny – rozumiem go, sama bardzo tęskniłam za swoimi rodzicami. Różnica pomiędzy jego a moim polega na tym, że moi mnie i Michała bardzo kochali, a jego no cóż.

Z rozmyślań wyrwał mnie dźwięk telefonu. Spojrzałam na wyświetlacz – Jakub. Mimowolnie się uśmiechnęłam.

-No cześć – wesoły głos po drugiej stronie poprawił mi humor – co robisz?

-Jestem na zakupach – co innego mogłam w sumie robić? – a co chciałeś?

Po drugiej stronie usłyszałam śmiech. Mogłam przewidzieć, że zacznie się śmiać. Pamiętam, jak pewnego dnia wpuściłam go do swojej garderoby. Minę miał zabójczą, a szczękę na równi z kolanami.

-Chciałem zaprosić cię na kawę.

Zaprosić na kawę? Mnie? A co on chory był? Nigdy dotąd nie wychodził z taką inicjatywą. Byłam ciekawa, co za tym się kryje.

-Za pół godziny będę w domu – spojrzałam na moje toboły – zakupy już w sumie skończyłam.

Bez słowa zakończył rozmowę. Co się takiego stało, że nagle zaprosił na kawę? Gdyby chodziło o jakąś dziewczynę, zgłosiłby się do mojego brata, a nie do mnie.

Na słowo dziewczyna, poczułam zazdrość. Wiem, że nie byliśmy razem i nie miałam do niego żadnych praw, ale to nie zmieniało faktu, że przez wzgląd na chemię między nami powinien być mi oddany. W tym momencie przemawiała przeze mnie skończona egoistka i chyba najgorsze było to, że zdawałam sobie z tego sprawę.

Wchodząc, na parking przypomniały mi się słowa Sandry – żeby mieć ciastko i zjeść ciastko, trzeba kupić dwa.