SPÓJRZ ZA CHMUR BRUNATNOŚĆ I SELEDYNOWEGO MORZA HORYZONT

spojrzeń celowych miarowa potęga

rozbija się o piasku graniczną burzę

na skraju linii seledynowego morza

które nigdy nie strawi tych chmur

płynących pośpiesznie dalej w głąb

brunatnego lądu wzgórz bezludnych

na zawsze zostawiłem to za sobą

nie na tyle daleko by już nie czuć

tego oddechu który wzrasta w uszach

tak tęskno wyczekujących głosu

czystego i pełnego radości z siebie

nie pytającego o czasu jałmużnę

gdybym nie uwierzył oddechu pełnią

czas wskazówki swojej sprawnym ogonem

zmiótłby tak wielu wspólnych chwil

niepojęte bogactwo uprzykrzone tęsknotą

bez mała każdego dnia zaciszne

w juty szorstkość ubrane umieranie