Uwaga, utwór może zawierać treści przeznaczone tylko dla osób pełnoletnich!

Spokojna polana. Rozdział 2: Czy te krowy są bezpieczne? +18

Wracając do Antka — gdy matka rozmyślała przy stole, chłopiec wyszedł już z domu. Ruszył w stronę ogniska, gdzie od małego spotykał się z Marcelem lub Milanem. Marcel jako pierwszy zauważył przyjaciela. Pomachał mu na przywitanie.

Jedenastolatek podbiegł bliżej i od razu zapytał:

— Cześć. Wiesz, co mamy dzisiaj robić?

— Tak, mój ojciec przy śniadaniu wszystko mi powiedział — odpowiedział spokojnie Marcel. — Mamy pójść do krów i byków. Nie traćmy czasu, chodźmy już do nich.

Chłopcy ruszyli powoli w stronę obory. Rozmawiali po drodze o tym, co dokładnie wiedzą o tych zwierzętach.

— Dobra, to przypomnijmy sobie, co w ogóle wiemy o tych zielono-niebieskich krowach — powiedział Antek, drapiąc się po głowie.

— Parę razy byłem u nich z Florianem — wyjaśnił Marcel. — Wiem, że są duże i płochliwe, ale bardzo silne. Czasem potrafią być uparte. Musimy być cicho i nie hałasować, aby nie stały się agresywne.

Antek odpowiedział koledze:

— No, trzeba na nie uważać. Rodzice wiedzą, jakie one są niebezpieczne, a dali nam dzisiaj takie ciężkie zadanie...

Marcel, słysząc te słowa, przypomniał sobie pewną sytuację:

— Pamiętam, jak parę lat temu mój starszy brat, którego nie ma już w wiosce, złamał rękę przez krowę.

Antek bardzo przejął się tym wypadkiem i zaczął zadawać przeróżne pytania:

— A co się wtedy stało? W jaki sposób złamał rękę? I... czy mu potem odrosła?

Marcel po chwili wybuchnął głośnym śmiechem słysząc słowo „odrosła”. Tłumaczył rozbawiony jedenastolatkowi:

— Odrosła? Hehe! Antku, jak ręka może człowiekowi odrosnąć?

— No nie wiem... Tak jak drzewu? — bronił się chłopiec. — No. Jak gałąź się złamie, to odrasta nowa. Co nie?

Słysząc to, Marcel roześmiał się jeszcze głośniej:

— Widzę, że jeszcze nie dorosłeś, młody! Ja się nie znam, ale z tego, co pamiętam, to mu ręki nie ucięli. Moi rodzice poprosili wtedy handlarza o pomoc. Widziałem, jak mój brat strasznie cierpiał, ale kiedy handlarz popatrzył na złamaną rękę, dotykał jej ze wszystkich stron. Po pewnym czasie mocno pociągnął, wyprostowując ją. Po tym wszystkim posmarował ją jakąś dziwną maścią. Ból natychmiast przeszedł — tak mi brat powiedział, że go już nie boli. Dziwnie pachniała, tak ziołowo-warzywnie... No nie wiem, jak to opisać, ale bardzo nie podobał mi się ten zapach, aż zatkałem nos. Handlarz dał potem cały słoiczek mojej mamie i powiedział, aby smarowała nią rękę dwa razy dziennie. Poprosił też, aby natychmiast przygotowała ze wspólnej, wioskowej księgi leczniczej specjalny napar z ziół i mięsa. Dał jej nawet trochę potrzebnych do tego roślin. Sam spróbował naparu, czy jest odpowiedni. Gdy mama miała już wszystko gotowe, ruszył w dalszą drogę.

 

Antek słuchał z ciekawością tego opowiadania i był pod wrażeniem niezwykłych zdolności przybysza.

— Fajnie, już wiem, że rąk nie ucinają. Ciekawa opowieść, handlarz jest niezwykły i bardzo dużo potrafi. Księgę kiedyś widziałem, jak moja mama robiła mi napar na przeziębienie, ale nie pozwalała mi jej dotknąć. A tak w ogóle, co było dalej z twoim bratem?

— No, przez parę dni nie mógł pracować — dokończył Marcel. — Ale za to bardzo szybko wyzdrowiał i jego ręka była jak nowa. Nie czuł już żadnego bólu, a przez odpoczynek stał się potem silniejszy do swoich zadań.

Antek po tej interesującej rozmowie potarł dłonią podbródek i zaczął myśleć. Po chwili dodał:

— O czym jeszcze mi nie powiedziałeś o tych zwierzętach? Hmm. Zapomniałeś dodać, że ich futro jest bardzo mięciutkie i ciepłe.

Marcel spojrzał na niego i pokiwał z uśmiechem głową:

— No tak, zapomniałem. A skoro o tym mowa, to już za niedługo z jednej z nich będzie uczta pożegnalna. Będziemy żegnać naszego kolegę Floriana. Mięso z krowy jest przepyszne, ale tylko raz w roku mamy okazję, by ją zjeść.

Antek skrzywił się i odezwał z wyraźną niechęcią:

— Tak, ale ja bardzo nie lubię, gdy zwierzęta giną. Wiem, że musimy jeść mięso, jak w przypadku naszych świń czy kur, ale krowy są przepiękne. Ich futro ładnie błyszczy. No i mają bardzo dobre mleko, które daje nam siłę.

Marcel machnął lekceważąco rękami i zaśmiał się głośno:

— Daj spokój, zwierzęta to pożywienie. Od tego są i nie można się do nich tak przywiązywać jak ty. Pamiętam ten dzień, jak byłeś mały. Wziąłeś wtedy na ręce kurę, która stała obok waszego domu. Z płaczem błagałeś rodziców, żeby nie robili z niej rosołu. Bardzo pokaleczyłeś się jej ostrymi piórami. A potem i tak płakałeś po jej śmierci, jedząc z niej ciepły rosół. — Marcel znowu zaśmiał się na to wspomnienie.

Antek, czując, jak wzbiera w nim złość i smutek, mocno szturchnął ramieniem idącego obok kolegę i powiedział:

— To nie było śmieszne! To była moja ulubiona kurka. Nie chciałem, żeby stało się jej coś złego. — Po chwili ciągnął dalej rozmowę, już nieco spokojniejszym głosem: — Zapomnijmy o tym. Proszę. A wracając do krów. Pamiętaj też, że ich futro idealnie nadaje się do robienia ubrań i szali.

Antek zrobił ponurą minę i dokończył:

— Wielkim minusem jest to, że można je mieć dopiero po zabiciu zwierzęcia. Zaraz po śmierci jej futro traci swój jasny kolor i zmienia barwę na zwykłą, szaroburą. Dopiero takie futro nadaje się na ubrania, bo to kolorowe od żywej krowy jest zupełnie bezużyteczne.

— Pamiętam o tym, no i widzisz, nie ma co się smucić — przytaknął Marcel, poklepując kolegę przyjaźnie po plecach. — Zobacz, ile zalet ma taka krowa! Pewnie sama jest szczęśliwa, że może dać nam aż tyle pożytku. O, spójrz, młody, już jesteśmy na miejscu.

Marcel z uśmiechem pchnął ciężkie, drewniane drzwi obory i powiedział wesoło:

— Zapraszam do miejsca, gdzie mieszka sześć naszych krów, a trochę głębiej — dwa byki.

 

Chłopcy od samego początku pilnowali — nawet gdy ponosiły ich emocje — aby mówić cichym, stłumionym głosem, który nie wystraszyłby wielkich zwierząt.

Antek wszedł do środka i od razu dostrzegł wielkie, zielono-niebieskie zwierzęta. Rozejrzał się uważnie po całej oborze, ale nigdzie nie zauważył samców. Zapytał więc swojego kolegę:

— A gdzie są leniwe byki?

Marcel spojrzał w głąb pomieszczenia i odpowiedział:

— Może wypuszczono je już wcześniej na łąkę.

Antek machnął lekceważąco ramionami:

— Może. Pewnie później się przekonamy, gdzie są, a teraz pokaż mi, co mam zrobić.

Marcel popatrzył na sznury, które wisiały na kołkach tuż obok krów. W tym momencie Antek rozejrzał się po kątach i zauważył leżące na pobliskim stoliku skórzane obroże. Podszedł do nich po cichu, gdy starszy kolega na moment się odwrócił. Chwycił szybko jedną z nich, owinął sobie wokół szyi i od razu zatrzasnął klamrę.

— Marcel, zobacz na mnie! Jestem krową, muuu! — zawołał zabawnym głosem i zaczął udawać, że przeżuwa trawę.

Marcel, trzymający w rękach grube liny, odwrócił się i spojrzał na niego.

— Antek, zdejmij to natychmiast, to nie jest śmieszne! — powiedział poważnie, choć w głębi duszy strasznie chciało mu się śmiać i musiał mocno zagryźć wargi, żeby tego nie pokazać. — Skórzane obroże są bardzo cenne. Nie chcę, żebyś coś uszkodził.

Antek tylko machnął ręką, szczerząc zęby.

— No weź, trzeba się trochę pobawić i pośmiać! Przecież to gruba skóra, nie urwę tego! Jak ja bym mógł ją zepsuć? Założyłem i zapiąłem ją normalnie, jak krowie.

Marcel westchnął ciężko i tylko pokręcił głową.

— Może i wyglądają na mocne, ale w niepowołanych rękach wszystko potrafi się popsuć. Czasem ta sprzączka potrafi się tak zaciąć, że żaden dorosły jej nie rozepnie.

Antek westchnął, odpiął skórzany pas i odłożył go starannie na miejsce.

— Dobrze, panie marudo. Co mam teraz robić? Pewnie wziąć obrożę i założyć ją na szyję krowy?

— Nie, Antku. Dzisiaj nauczę cię przywiązywać krowę przy pomocy grubego sznura — odpowiedział Marcel, odzyskując powagę. — Obrożami zajmiemy się kiedy indziej, zresztą i tak jest ich mniej niż samych krów.

Marcel podszedł do najbliższego zwierzęcia, trzymając w dłoniach linę.

— Chodź tutaj. Pomożesz mi przytrzymać ją, a ja zacznę wiązać.

Antek podszedł i mocno złapał zwierzę za pysk, pilnując, by wielka głowa za bardzo się nie szarpała. W tym czasie Marcel zaczął układać sznur na szyi krowy, tworząc specjalną pętlę. Zazwyczaj jeden koniec liny wiązano wokół karku na luźny, ale stały węzeł. Taka pętla nie mogła się sama zacisnąć, żeby nie dusić zwierzęcia, kiedy chłopcy będą ciągnąć je w stronę wyjścia.

Marcel w ten sposób przywiązał bez problemu cztery pierwsze krowy. Przy ostatnich dwóch postanowił dać młodszemu koledze szansę na wykazanie się.

— Antek, widziałeś dokładnie, jak to robiłem? Teraz twoja kolej.

Antek podniósł kolejny gruby sznur leżący na podłodze i zaczął niezdarnie owijać go wokół szyi wielkiej krowy. Zawiązał pętlę, zacisnął i spytał niepewnie:

— Tak dobrze?

Marcel podszedł bliżej, przyjrzał się węzłowi i westchnął z niezadowoleniem.

— Trochę za lekko. Nie chcemy przecież, żeby wysunęła głowę i wyślizgnęła się z tej pętli na pierwszym zakręcie.

Antek pokiwał głową, mocno pociągnął za oba końce i poprawił węzeł.

— A teraz dobrze?

Marcel ponownie zerknął na jego pracę i aż złapał się za głowę.

— Teraz to za mocno! Czy ty chcesz ją udusić? Słyszysz, jak charczy? Chodź, zamieńmy się, przytrzymaj mi ją, a ja ci jeszcze raz pokażę, jak to się dobrze robi.

Chłopcy szybko zamienili się miejscami. Marcel sprawnie poluzował zbyt ciasny sznur i ułożył go prawidłowo. Potem złapał Antka za dłoń i wskazał na węzeł.

— Zobacz teraz i włóż palec pomiędzy skórę krowy a linę. O, tutaj.

Antek wsunął palec pod linę i od razu zrozumiał.

— Aaa... Czyli tu zawsze musi być trochę luzu.

Marcel pokiwał zadowolony głową i obaj poszli do ostatniej krowy. Przy niej Antek, pamiętając o radzie z palcem, zrobił już w miarę odpowiedni węzeł. Marcel musiał go tylko minimalnie poprawić.

— O, teraz wyszło o wiele lepiej! — pochwalił go starszy chłopak. — Poćwiczysz parę dni i będzie ci to wychodzić coraz sprawniej.

— Dzięki, też mam taką nadzieję. W końcu to mój pierwszy raz przy krowach — odpowiedział z ulgą Antek.

Marcel uśmiechnął się.

— Wiem, mi też samemu dopiero po kilku dniach udało się zrobić idealny węzeł, więc się nie martw.

— Nie martwię się. A co teraz robimy?

Marcel spojrzał na stojące w swoich boksach zielono-niebieskie zwierzęta.

— Teraz musimy po prostu pociągnąć za liny i wyprowadzić je z obory prosto na naszą trawiastą łąkę.

 

Starszy chłopak podszedł do pierwszej krowy, chwycił mocno za sznur i zaczął ciągnąć w stronę drzwi. Krowa jednak ani drgnęła. Antek, widząc, jak Marcel czerwienieje z wysiłku, natychmiast ruszył mu z pomocą. Obszedł zwierzę, zaparł się nogami przy jej biodrze i zaczął z całych sił pchać zad naprzód.

Nic to jednak nie dało. Krowa była niesamowicie uparta i nie zamierzała zrobić nawet jednego kroku. Po chwili zamuczała i uniosła ogon. Antek w ostatnim momencie odskoczył, gdy wielka kupa plasnęła tuż obok jego nóg. Wykrzywił się z obrzydzeniem:

— Fuj... Oż ty krowo uparta! Ja ci dam srać prosto na moje nogi!

Marcel puścił sznur i zaczął cicho chichotać pod nosem, starając się nie hałasować.

— Ciesz się, młody, że zrobiła to obok, a nie prosto na ciebie! Czekałoby nas ciężkie szorowanie. Lekko ubrudzone podeszwy da się szybko opłukać, ale jakby weszło w materiał, to dopiero byłaby robota!

Antek spojrzał w dół na swoje buty, westchnął z ulgą i powiedział:

— Co się śmiejesz? Na szczęście są jeszcze w miarę czyste... Marcel, pamiętasz może, co Florian robił, kiedy one tak się upierały?

Marcel zamyślił się na moment, próbując sobie przypomnieć ostatnie tygodnie. Nagle pstryknął lekko palcami.

— Wiem! One po prostu uwielbiają jeść, a w boksach nie widzę ani źdźbła siana. Florian zawsze brał worek z sianem, podsuwał im pod nos i powoli oddalał się w stronę drzwi. A krowa szła za nim.

Antek nie czekał ani sekundy. Wyszedł szybko z obory i podbiegł do najbliższej trawy. Zaczął ją w pośpiechu wyrywać i po chwili wrócił do kolegi. Niosąc niewielką ilość trawy, spojrzał na długą drogę dzielącą krowy od wyjścia i zaproponował:

— Nie mamy tego za dużo, ale możemy ułożyć na podłodze ścieżkę z zieleni. Będą ją jeść, przybliżając się powoli do drzwi.

— Dobry plan, Antku, ale mogłeś mnie poprosić. Skosiłbym od razu więcej, zamiast rwać to rękami — odparł Marcel, po czym sięgnął po stojącą w kącie kosę. Po chwili wyszedł na zewnątrz, by nakosić więcej świeżej trawy.

 

Gdy Marcela nie było, Antek wykorzystał czas i ułożył przyniesioną trawę na podłodze, tworząc zieloną ścieżkę dla najbliższej krowy. Zwierzę natychmiast zwęszyło zapach. Ruszyło powoli przed siebie, zjadając małe kawałki. Trawy nie było na tyle dużo, by krowa mogła się najeść, więc szła dalej, nie zatrzymując się zbyt długo w jednym miejscu.

Po chwili Marcel wrócił do środka ze znacznie większą ilością trawy. Od tamtej pory praca szła już o wiele sprawniej. Antek sypał ścieżkę, a Marcel delikatnie ciągnął krowy w stronę wyjścia. Taki sposób zajmował im sporo czasu, ale okazał się niezwykle skuteczny. W końcu wszystkie bez większych problemów wyszły na zewnątrz.

Na polu krowy stały się o wiele bardziej posłuszne, więc Marcel z Antkiem mogli bez trudu ciągnąć je na sznurach w stronę łąki. Po kolei prowadzili jedno zwierzę za drugim, zostawiając je w ulubionym miejscu.

Idąc ścieżką z ostatnią krową, chłopcy spotkali swoich zmęczonych ojców, którzy prowadzili z powrotem do obory dwa leniwe byki. Samce te były potężniejsze i o wiele masywniejsze od krów, a ich gęste, puszyste futro przybierało barwę bardzo ciemnej zieleni. Miały też ogromne rogi, które na pierwszy rzut oka robiły groźne wrażenie. Choć ich futro było miękkie w dotyku, okazywało się całkowicie bezużyteczne — zaraz po ścięciu lub śmierci zwierzęcia rwało się w palcach, przez co na nic się nie nadawało.

Były to bardzo leniwe i flegmatyczne stworzenia. O ile krowy bywały płochliwe oraz uparte, o tyle byki okazywały się senne i spokojne. Mimo groźnego wyglądu potrafiły przespać całe dni w zagrodzie, kompletnie ignorując różne hałasy czy krzyki. Ojcowie z wioski musieli się zawsze nieźle natrudzić i zmęczyć, aby zmusić te wielkie bestie do jakiegokolwiek ruchu. Ich jedyną rolą w osadzie było przedłużanie gatunku, jednak przez ich wieczne zmęczenie te stworzenia rozmnażały się bardzo słabo. No i oczywiście nie dawały ani kropli mleka.

Chłopcy właśnie mijali dorosłych, którzy z wielkim trudem, krok po kroku, ciągnęli za sobą potężne, ciemnozielone byki. Nataniel, tata Marcela, otarł pot z czoła i spojrzał na nich. Marcel natychmiast wykorzystał okazję i zawołał wesoło:

— Tato, zobacz! Udało nam się wyprowadzić wszystkie krowy na łąkę!

Nataniel uśmiechnął się.

— Jestem z ciebie dumny, synu. Wiem, że to wasz pierwszy raz z Antkiem, a zadanie wcale nie było takie łatwe. Ale zeszło wam trochę czasu. Jak dla mnie robiliście to nieco za wolno. Pamiętajcie, że teraz musicie jeszcze przynieść wodę ze studni i porządnie umyć całą oborę.

Obok niego stał Franek, ojciec Antka. Choć nic nie powiedział i mocno trzymał linę, w duchu rozpierała go duma ze swojego syna, że tak dobrze radzi sobie z obowiązkami. Widział też, jak sprawnie potrafi współpracować z kolegą.

— Tak, tato, pamiętamy — odpowiedział Marcel. — Pójdziemy tylko szybko coś zjeść i od razu zabieramy się za mycie, żeby wszystko było czyste.

 

Chłopcy wraz z ojcami, którzy odprowadzili byki do środka, ruszyli na obiad przygotowany przez matki ze świeżych warzyw i mięsa. Po spokojnym posiłku i krótkim odpoczynku obaj natychmiast wrócili do pracy. Antek poszedł przynieść z zagrody ciężkie, drewniane wiadra, a Marcel przyprowadził wóz, na którym mieli przewozić wodę ze studni.

Studnia stała kawałek dalej, dokładnie pośrodku okrągłej wioski. Była ogromna, a w jej głębi kryły się nieskończone zapasy czystej wody pitnej, której nigdy nie ubywało. Jej cembrowina, czyli szeroka obudowa, pozwalała bez problemu opuścić do wnętrza dwa wielkie wiadra naraz. Wody wystarczało na potrzeby całej osady. Antek z Marcelem napełniali wiadra jedno po drugim, a gdy wszystkie były pełne, ustawiali je na wozie. Wspólnie ciągnęli go potem aż do obory.

 

Praca przy szorowaniu ścian i podłóg zajęła im sporo czasu. Chłopcy, nie zważając na chrapiące w głębi byki, moczyli w wodzie specjalne szczotki i tarli deski z całych sił, dopóki nie zniknął z nich brud. Gdy zagroda była już odpowiednio czysta, słońce zaczęło powoli zachodzić. Musieli jeszcze pójść na łąkę i zaprowadzić krowy z powrotem na swoje miejsca.

Byli już bardzo zmęczeni całodniową, ciężką robotą. Ich ręce opadały z sił od ciągnięcia wozu, a nogi odmawiały posłuszeństwa. Mając mało czasu i sił na to wszystko, postanowili pójść do pobliskiej zagrody i poprosić starszego brata Antka, Bartka, o pomoc. Ten, widząc zmęczenie chłopców, bez wahania porzucił swoje rzekome zajęcia i zgodził się pomóc. Tak naprawdę od dłuższego czasu tylko udawał, że coś robi. Odpoczywał sobie po skończonej pracy, ale nie chciał o tym nikomu mówić.

 

Wszyscy trzej wrócili do krów. Bartek z Marcelem pojedynczo chwytali każdą krowę za sznur i delikatnie prowadzili ją w stronę obory. Kiedy zostało już ostatnie zwierzę, zmęczony Antek, któremu od wysiłku kręciło się w głowie, wpadł na bardzo głupi pomysł. Chwycił puste drewniane wiadro, które leżało na trawie, i postawił je dnem do góry. Oparł nogę na twardym drewnie, żeby się odbić. Po kilku próbach udało mu się wskoczyć na stojącą obok krowę. Postanowił przytulić się do jej ciepłego futra i chwilę odpocząć.

Bartek, widząc to z daleka, od razu podbiegł do Antka. Marcel w tym czasie był jeszcze w oborze. Gdy tylko znalazł się przy nim, chłopiec wściekłym, lecz przyciszonym głosem, który nie mógł wystraszyć zwierzęcia, powiedział:

— Antek, co ty robisz? Nie ma spania! Wiesz, że krowy są niebezpieczne i mogą zrobić ci krzywdę!

— Wiem, bracie — odpowiedział cicho Antek, wciąż tuląc się do grzbietu krowy. — Ale one są takie miękkie... Jestem bardzo zmęczony, chciałem tylko przez chwilę odpocząć.

Chciał już zejść ze zwierzęcia, gdy nagle wszyscy usłyszeli potężny huk.

Rozwścieczona i przerażona hałasem krowa zaryczała głośno. Zaczęła rzucać głową tak gwałtownie, że jej małe rożki tuż przy uszach drasnęły w twarz stojącego obok Bartka. Chłopiec dotknął delikatnie ręką policzka. Gdy zobaczył na dłoni krew, nawet nie miał czasu się przejąć, bo miał poważniejsze kłopoty. Zwierzę natychmiast zerwało się do szalonego biegu, szarpiąc się na wszystkie strony. Antek nie zdążył już zeskoczyć. Przytulił się mocno całym ciałem do grzbietu krowy i zaczął trzymać się z całych sił, byle tylko nie spaść. Bartek z przerażeniem zauważył, że oszalałe zwierzę pędzi prosto na Marcela, który dopiero szedł w stronę łąki.

— Marcel, uważaj! — wrzasnął z całych sił.

Słysząc ten krzyk, Antek, mimo że zwierzę strasznie nim trzęsło, próbował za wszelką cenę uspokoić je, masując w różnych miejscach. Jednak puszyste futro sprawiało, że w ogóle nie czuło jego drapania. Zostały sekundy do zderzenia. Starszy chłopiec próbował uciekać, ale wściekłe zwierzę biegło tuż za nim. Marcel, nie patrząc w biegu pod nogi, potknął się o kamień i runął na ziemię.

Rozpędzone zwierzę było już tuż nad leżącym chłopcem. Antek przesunął palcami po głowie krowy. Nagle natrafił na ukryty, skórzasty fałd tuż za jej uchem. Poczuł to miejsce od razu, bo jako jedyne nie było zasłonięte futrem. Zaczął je delikatnie, ale szybko drapać. Krowa w ułamku sekundy znieruchomiała. Przymknęła oczy i wydała z siebie ciche, potulne mruknięcie.

Serce Marcela biło jak szalone. Podniósł się powoli z niedowierzaniem. Blady z przerażenia, wykrztusił:

— Co... co się stało? Prawie mnie staranowała, a raptem stanęła. Myślałem, że już po mnie.

Antek zsunął się z grzbietu zwierzęcia i powiedział, wciąż ciężko dysząc:

— Zdążyłem! Krowy, tak jak świnie, mają swój czuły punkt. Nie wiedziałem, czy mi się uda, bo świnie mają go na brzuchu. A okazało się, że krowy wolą drapanie przy uchu.

Bartek podszedł do młodszego brata i położył mu dłoń na ramieniu.

— Bracie, jestem z ciebie dumny. Gdybyś przez swoją głupotę nie wdrapał się na tę krowę, Marcelowi mogłaby stać się poważna krzywda. Mogło być z nim naprawdę źle. Bardzo mocno się trzymałeś i nie spadłeś. Dobrze, że tobie też nic się nie stało. Jesteś naprawdę silny, ale tego jeszcze nie wiesz.

— Dziękuję ci, uratowałeś mi życie — dodał drżącym głosem Marcel, patrząc na Antka z ogromną wdzięcznością.

Antek uśmiechnął się szeroko, dumny ze wszystkich pochwał, ale po chwili spoważniał i rozejrzał się po wiosce. Nie widział nic, co mogłoby spowodować huk w pobliżu. Zapytał:

— A co spowodowało taki głośny huk?

— Sami nie wiemy — odpowiedzieli jednym głosem.

Chłopcy zaczęli rozglądać się uważnie po całej wiosce. Nigdzie nie dostrzegli źródła tego hałasu, bo w osadzie wszystko stało na swoich miejscach. Postanowili więc jak najszybciej wprowadzić ostatnią krowę do obory. O dziwo, po drapaniu za uchem była o wiele bardziej posłuszna niż reszta stada, więc najłatwiej ze wszystkich było ją prowadzić.

Gdy weszli do środka, w całej zagrodzie panowało ogromne przerażenie. Zwierzęta w boksach były wystraszone — do wnętrza budynku huk dotarł nieco cichszy, ale i tak zdołał wpędzić je w panikę. Antek skorzystał z pomocy Bartka. Piętnastolatek przytrzymywał głowę każdej krowy, a jedenastolatek podchodził do nich po kolei i delikatnie drapał je za uszami. Po pewnym czasie wszystkie stały się potulne, uspokoiły się i położyły spać.

 

Po skończonej pracy wszyscy trzej wrócili do swoich domów. Zjedli ciepłą kolację, opowiadając przy stołach swoim rodzinom o tej niesamowitej przygodzie.

Reakcja w obu domostwach była identyczna. Ojcowie byli przerażeni na myśl o tym, co mogło stać się ich synom. Zarówno Franek w swoim domu, jak i Nataniel u siebie gwałtownie wstali od stołów. Choć dzieliły ich ściany osobnych chat, obaj ojcowie w tej samej chwili podjęli identyczną, ważną decyzję. Niezależnie od siebie spojrzeli na chłopców i zaczęli mówić poważnym tonem:

— Za kilka dni porozmawiamy z resztą osady na spotkaniu rady. Musimy zmienić dotychczasowe zasady, aby taka niebezpieczna sytuacja się nie powtórzyła.

Po kolacji Zofia wyjęła z szafki specjalną maść. Wzięła odrobinkę i delikatnie posmarowała ranę Bartka. Po chwili lekki uraz zniknął bez śladu, jakby rożek krowy nigdy nie dotknął jego skóry.

 

Pozwólcie, że na sam koniec dorzucę tu coś od siebie. W chwili, gdy krowa miała uderzyć w Marcela, bardzo kibicowałem zwierzęciu. Przypomniała mi się wtedy niedawna, podobna sytuacja z innej wioski.

Parę miesięcy temu ojciec z synem opiekowali się tam krową. Dzień był spokojny. Świeciło słońce, nie było widać ani jednej chmury. Nic nie wskazywało na to, co miało się za chwilę wydarzyć. Ojciec podchodził do syna stojącego obok zwierzęcia, gdy nagle między nimi a krową walnął piorun. Mężczyzna podskoczył ze strachu. Krowa od razu wystraszyła się i wpadła w panikę. Zaczęła szaleć i ruszyła pędem w stronę ojca. Mężczyzna był jednak ogłuszony hukiem i zszokowany nagłym uderzeniem. Nie zauważył pędzącej na niego bestii. Biegła z całych sił, aż w końcu zmiażdżyła go całym swoim ciężarem.

Zwierzę to jest potężne. Staranowało mężczyznę tak mocno, że została po nim tylko wielka plama krwi oraz połamane kości. Cóż to były za widoki — wszystko było pozgniatane, a z rozerwanego ciała wystawały flaki i wnętrzności, z których krew tryskała na wszystkie strony. Ojciec zginął na miejscu, a chłopak, widząc tę tragedię, zaczął głośno płakać. Krowa, słysząc krzyk, obróciła się w jego stronę. W biegu, tuż blisko chłopca, wyczuła świeży zapach ludzkiej krwi. Zatrzymała się przy zwłokach, obwąchała je i oblizała. Raptem zaczęła pożerać ludzkie mięso. Jadła je bardzo szybko, wielkimi kęsami.

Płacz chłopca usłyszeli inni mieszkańcy, którzy rzucili swoje zajęcia i pobiegli zobaczyć, co się stało. Zastali tam przerażający widok — krowa zjadała martwego mężczyznę. Po spróbowaniu mięsa zwierzę stało się jeszcze bardziej agresywne. Już szykowało się do biegu na płaczącego chłopca. Na szczęście jeden z przybyłych miał przy sobie topór i w porę zabił potwora. Hmm... Gdyby nie topór, jedna krowa pewnie wybiłaby i pożarła połowę wioski.

Niby to takie przytulne, miękkie zwierzęta, ale gdy poczują intensywny zapach krwi i jej posmakują, potrafią stać się bardzo niebezpieczne.

Mieszkańcy tej wioski jeszcze o tym nie wiedzą. Mała ilość krwi Bartka nie obudziłaby w niej tej groźnej natury — do tego potrzeba więcej krwi i surowego mięsa. Dopóki w osadzie karmi się je wyłącznie sianem i trawą, szansa na przebudzenie ich bestialskiej natury jest naprawdę niewielka. Nawet gdyby doszło do wypadku, zwierzę musiałoby najpierw spróbować mięsa człowieka.

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania