Stworzenie człowieka

Bóg usiadł przy maszynie do szycia,

w celu stworzenia nowego życia.

Popatrzył na dostępne materiały,

a było to słoików kilka i len biały.

W słoikach części ciała zanurzone,

wszystkie przez anioły stworzone.

Po chwili do operacji przystąpił,

nigdy w człowieka nie zwątpił.

Wyjął ze słoika paluszek,

wątły i łamliwy jak kwiatuszek.

Kiedy miał już tych palców dziesięć,

każdej ręce podporządkował po pięć.

Dłonie do ramion przyczepił,

ramiona w tors wszczepił.

Głowę mocno umocował,

tak swe dzieło podsumował:

"Chyba jeszcze muszę

dać człowiekowi duszę."

Wybrał najmocniejszy ścieg,

wziął len biały jak śnieg.

Kiedy już uszył duszkę,

schował ją w serca puszkę.

Tak z przymróżeniem powiek

powstaje nowy człowiek.

W sobie zaś ma on kartkę białą,

na której spisuje historię swą całą

Średnia ocena: 4.9  Głosów: 13

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (25)

  • BólŻycia 17.03.2016

    Wow... naprawdę świetne :)

  • Lotta 17.03.2016

    Dziękuję bardzo ;D

  • Ahh, tabula rasa widzę :D No i podoba mi się porównanie duszy człowieka do lnu. Bardzo to poetyckie jest, brawo :) 5

  • Lotta 17.03.2016

    Dziękuję Ci. ;)

  • Karo 17.03.2016

    Ostatnie zdanie jest genialne, podobnie jak pierwsze. Brawo. Udało ci się mnie zachwycić ;) 5

  • Lotta 17.03.2016

    Dziękuję Ci bardzo.

  • Tina12 17.03.2016

    Fajnie przedstawiona historia stworzenia człowieka. Ostatnie zdanie jest bezbłędne. Daje 5

  • Lotta 17.03.2016

    Dziękuję pięknie. :)

  • Angela 17.03.2016

    Świetnie wyszło to stworzenie i rzeczywiście ostatnie zdanie było obłędne : ) 5

  • Lotta 17.03.2016

    Dziękuję pięknie ;)

  • Julka2001 17.03.2016

    wow wow! najlepsze, co ostatnio czytałam!! Brawo! :o 5

  • Lotta 17.03.2016

    Dziękuję bardzo.

  • Rasia 17.03.2016

    Świetny tekst, bardzo mi się podoba. Ostatnio raczysz nas coraz smaczniejszymi kąskami. Ciekawie ugryzłaś ten temat, zostawiam 5 :)

  • Lotta 17.03.2016

    Dziękuję Ci pięknie. ;D

  • Neurotyk 17.03.2016

    Lotta, świetnie :) Cudownie zażartowałaś, ale jakże delikatnie, zwiewnie, tak jedwabiście, w pląs lnianej koszuli na wietrze; wielka piątka :) 5

  • Lotta 17.03.2016

    Dziękuję bardzo. ;D

  • Okropny 17.03.2016

    Fajne, ale bez rytmu ;)

  • Okropny 17.03.2016

    4 dałem :)

  • Okropny 17.03.2016

    W sensie jest rytm, ale pojawia się i znika ;)

  • Lotta 17.03.2016

    Dziękuję bardzo. :D

  • Lotta 17.03.2016

    Eh, będę pracować nad tym rytmem. Dzięki za radę. ;)

  • KarolaKorman 17.03.2016

    Nie wiem, kiedy pojawił się i znikł, ale ten wiersz tak tknął we mnie jakieś wyobrażenie o powstaniu człowieka, że chyba długo go będę pamiętać. Nie zniknie we mnie tak szybko, cudo, 5 :)

  • Lotta 17.03.2016

    Dziękuję Ci ślicznie. Cieszę się, że mój wiersz wywarł na Tobie aż tak duże wrażenie. :D

  • O-Ren Ishii 18.03.2016

    Ojejku, wspaniały wiersz! Stworzenie człowieka zinterpretowane w dosyć niespotykany sposób. Gratuluję!
    Zresztą, kupiłaś mnie maszyną do szycia, kocham ;-;
    Piątka! :)

  • Lotta 18.03.2016

    Dziękuję pięknie. ;D

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania