Święta hiena jako sędzia najwyższy

Hiena, święta hiena, ten płaczek dalijski, którego wrzucona w kisiel skóra powoli ropieje, aż ropień nie zmieni się w słońce, by nie było końca: zachwytom nad sobą, samouwielbieniu i ekstazie istnienia. Ekstazą istnienia nie może być pusty zachwyt nad życiem. Ekstazą istnienia nie może być zachwyt nad stwórcą, bogiem, czymkolwiek innym, niż samym człowiekiem, którym jestem. Zachwyt nad stwórcą, to zachwyt nad sobą przebrany w pokorę i uniżenie przed stwórcą. Zachwyt nad naturą niewiele się różni, może wyłącznie w tym tak często pociąga, iż dopamina, ekscytacja i adrenalina na krótki moment poszerzają granice osobistej świadomości, aż do momentu, w którym zostaje ciało. Sakralizacja i seksualizacja nie są sobie ani odległe a tożsame.

Święta hiena, ten przepiękny trybunał, nad głową którego przelatują nieustannie aeroplany z pasażerami niosącymi w sobie nadmiar weny. Święta hiena, która staje się mesjańskim obrazem na równi geniuszu i szaleństwa, a w obu przypadkach spotyka na swej drodze człowiek: niezrozumienie, odrzucenie, szyderczość pospólstwa, którego schematy stają się przewidywalne do tego stopnia, iż finalnym aktem zwycięstwa schematu nad myślą, staje się scena, w której naga, rozbawiona, figlarna poezja umiera w ramionach niedoświadczonego kochanka, który w swym pragnieniu, by kochać, zapomniał, iż miłość ma silnie narkotyczne właściwości.

Sąd Najwyższy, acz niezbyt wysoki, bo wysokość gmachu to zaledwie półtorej piętra, gdzie parter zajmuje instytucja, a poddasze archiwum; postanowił rozstrzygnąć spór cywilny, którego podstawę prawną orzeka pismo:

"Na mocy pochwały, uchwały i przechwałek prawa względem zbioru zasad moralnych, których rzekomo korzenie sięgają w głąb człowieka, jakkolwiek nie jest jednoznaczne, ani możliwe, by powiedzieć, iż korzenie te nie robiąc nic więcej, jak bezwładnie zwisają w próżni. Tym samym tracą kontakt z człowiekiem, a obecność korzeni moralności, pomimo, iż zdolne są sięgać głęboko, nie posiadają realnego odzwierciedlenia w postępowaniu człowieka, a częściej wyłącznie łaskoczą sumienie do tego stopnia, iż stłumiony chichot zmienia się w histeryczny rechot. Temu prawo jasno, definitywnie i klarownie stwierdza, iż wszelki przyczynek powstały w poezji winien opierać się na jednostkowym i osobistym przeżyciu. Jasno określa się również osobistość przeżycia, przez którą należy rozumieć: indywidualną sferę myślenia, które wynika z przeszłości, doświadczeń, a jednocześnie bywa motorem napędowym dalszego myślenia, które przybierać może formy przeróżne: analityczne, poznawcze, moralizatorskie, pochwalne, demonizujące, dramatyzujące. Myślenie, jeśli staje się ucieczką od samej myśli pozostaje myśleniem w kategoriach poezji tak długo, jak impuls do ucieczki i sam sposób przeprowadzenia ucieczki pozostają w ścisłym i bliskim kontakcie z uciekinierem. Zasada ta pozostaje adekwatna do pozostałego typu reakcji, dla których istotą rzeczy pozostaje bliski kontakt emocjonalno-fizyczny z procesem myślowym tak, iż ciężko odróżnić, czy tak faktycznie myśli człowiek, czy myślenie jego jest produktem samej myśli, czy myśl staje się produktem człowieka. Dlatego również, o ile wzniosłym staje się koncept dążenia do prawdy, istotą poezji staje się jej subiektywizacja i wcielenie czegokolwiek, co człowiek postrzega przez pryzmat prawdy, do prywatnego, osobistego przeżycia, której następnie uformuje siebie w rodzaj poglądu(...)"

Dlatego sąd najwyższy, którego w skład wchodzą hiena i nikt więcej, z zamysłem godnym greckiego filozofa i zapałem godnym zażywania opioidów stawił siebie w roli arbitra współczesnej poezji i literatury w ogóle. Ten święty, ochrzczony w strumieniach weny, które tryskają spomiędzy nóg Zorzy, gdy wprawiony język, gotowy skosztować wilgotną krainę obłędu, otumaniony najróżniejszym słowem, język swój wkłada nie tylko w usta, ale i pomiędzy owe, romantyczne doliny rozkoszy. Nie jest to kogut, by z piersią wypiętą do przodu, podarować ludziom przebudzenie w promieniach słońca, które najpierw zeskrobuje z kominów resztki nocy, a następnie z dachu spycha ciemność, by upchać to, co z nocy zostało, w rynnach, by tam, mogła czekać bezpiecznie, aż na niebo znowu powrócą: granat, gwiazdy, łuny i złudne poczucie, iż możliwym jest zmienić własne życie w ciągu jednej, bezsennej nocy.

I czekam, aż ropień wybuchnie, a eksplozja rozleje się jasnym, żółtawo-zielonawym kolorem, z którego wypłyną następnie: słowa, których najmocniej się wstydzę i najbardziej boję. Słowa, które wypociłem już kilka nocy wcześniej. Słowa, które zmieniają zapach na mojej skórze. Słowa, które wrosły we mnie, zanim stały się słowem, bo narośl była czymś więcej: wybroczyną, która jawi się na psychice, jeśli wepchnąć tam spojrzenie. Rozepchać tym spojrzeniem cienką, balsamowa skórę, jak delikatne płótno, które rozleci się szybko, gdy spłoszony doznaniem człowiek znowu będzie szukał ratunku pośród myśli, spowije wokół pancerz, wytłumaczy, zracjonalizuje. Wyjdzie z siebie i przejdzie do świata, jak do porządku dziennego, jakby nigdy nic nie broczyło, nie tchnęło i nie pluło, a jednak splunąć, splunąć i zacisnąć mocno szyję, zacisnąć zęby i szczękę, a oddech, trzymać tak długo, aż słowo nie wniknie na tyle mocno, by wyjść przez nozdrza, spojrzenie, rękę. I największą trudność widzę w tym w końcu, iż cokolwiek pragnę stworzyć, staję się sługą, bezsilności, niemocy i walki. A gdy przestaję walczyć, przestaję też tworzyć, bo sam przestaję być istotnym elementem dla fabuły, staję w cieniu i szukam transu, jakby życie moje było tylko medium pomiędzy tym, co przeżyłem, a czego nie potrafię jeszcze przeżyć.