Szklanka

Szklana jest moja dusza —

się okazało.

Robiłem coś wbrew sobie,

co było zakazane.

Trochę mnie sprowokowałaś,

ale ja chciałem.

Bo potrzebowałem Ciebie.

Potrzebowałem bliskości,

której nie dostałem wcześniej.

Potrzebowałem zrozumienia,

którego nie miałem wcześniej.

Potrzebowałem Ciebie,

której nie miałem wcześniej.

Ale się rozbiłem.

Rzuciłem duszę o ziemię

i rozbiłem

na wiele kawałków.

Próbowałem —

przy Tobie to posklejać.

Ale posklejałem tylko na ślinę.

To było tylko na chwilę.

Na moment.

I…

nie wytrzymało.

Szedłem po tych kawałkach

i zacząłem się ranić.

Ale wziąłem na ten spacer też Ciebie —

i Ty też się poraniłaś.

Nie tak to miało wyglądać…

Trzymaj się mocno.

Bo wiem, że dasz radę.

Ja już mam

zbyt wielkie rany.

Nie do zagojenia.

Żegnaj.

Ale pamiętaj o mnie.

I o pięknych chwilach.

Ja po drugiej stronie

też będę pamiętać.

Tylko nie wiem o czym —

bo jeszcze nie wiem,

jak tam jest.