Szorty poranne #12 - Szklany Raj

Dzisiaj nieco cięższy tekst niż zazwyczaj, wybaczycie ;)

_________________________________________

Na gnoju wyrastały szklane kwiaty metropolii.

Wynosiły się ponad smog, ponad biologiczne ograniczenia, ponad niknący we mgle dym z tanich papierosów, ponad oczy ropiejące w niedospaniu, ponad ulotności wczorajszych chwil. Tutaj, w lustrzanych kolosach, ludzie żyli jutrem, a im wyżej mieszkali, tym wyżej jutra się znajdowali.

Gromady bezskrzydłych aniołów wspinające się do nieba po nowoczesnych wieżach Babel budowanych na modłę współczesności – hurtowo i w nadmiarze. A gdyby jeden z nich przypadkiem zerknął przez kryształowe kalejdoskopy w dół, ujrzałby gnój.

Ujrzałby smog skrywający oddechy miliardów mrówek. Być może nawet ujrzałby samotny kwiat walczący pod kloszem o odrobinę tlenu, ujrzałby pączkującą w trujących oparach miłość, dostrzegłby tragedię rąk gnojem umazanych, kiedy próbowali piąć się za nimi do szklanych domów, dzieci bawiące się na przeżartych rdzą huśtawkach i moralne kręgosłupy pękające pod młotami niesprawiedliwości, kajdany zrzucane w krótkich przebłyskach świadomości, że ucieczki nie ma.

Ujrzałby fundamenty – kompostownik na którym rosły szklane latorośle tych lepszych sortów, tych lepszych pokoleń. I być może, jeśli miałby szczęście, zrozumiałby, że post-apokalipsa to jedynie punkt widzenia.

W końcu – punktem widzenia – to dla mrówek spada z Raju deszcz samobójców.