sztaluga

puste krzesła przypominają

o napiętnowaniu

to miejsce tylko dla wybranych

cisza nie przekrzyczy zegara bez serca

z którego kruszy się farba

ja wciąż czekam i wyobrażam sobie

aleję gwiazd za szarym murem

udaję że nikt nie naszkicował

mojej karykatury

chcę uporządkować myśli

jak stronicę, poszarpaną przez czas

ale nie mogę wybrać tej jednej

jedynej, bo wszystkie pachną stęchlizną